POETRY

همه ناقوس های جهان بـا هـم

تنها  نامِ  تو را  می نوازند ...

که این

آفتابِ امیـدهای توست

که روزنه های ریزِ بشارت را

در شبهای تمامیتِ تلخِ تاریخ

و در نبضِ پُر تپشِ هر خُرداد

به تداوم می تپد ...

بگذار شلیک ها

فریادِ شفافت را در شهر گُم کنند

و زلالیِ جوبارانِ سُرخِ آزادی بگذار

رُخسارِ جوانت را

از غبارِ گاز و گلوله بشوید ...

بگذار

این سایه های وحشت زده

روشنای نیمرنگِ آرزوهایت را

در نگاهِ آرام و منتظرت

با خود به قعرِ ظلمت کشند

و آشوبِ آواهای نیمه شب بگذار

از پسِ سنگچینِ سُربیِ سکوت

امیـدی نـو شود

به ادامه ی راه ...

شهر را

بگذار صُبحی دیگر

باز در طنینِ فریادها

یا امیدهای پاک و کوچکِ تو

بیدار شود ...

که این تویی،

تنها تو!

"ندا"ی آزادی!

که جستجوی جسورِ حقیقت را

در تسلسلِ گلوله و زنجیر

گواهِ پگاهِ دیگری شدی ...

و تا سپیده

این تنها نامِ توست

که در فریادِ همه ناقوس های جهان یکجا

طنین افکن خواهد شد ...

 
مـه نـاز  طالبی طاری