فارسی

احتمال کنار آمدن رژیم با غرب؟

احتمال کنار آمدن رژیم با کشورهای غربی در مسئله فعالیت‌های هسته‌ای ایران را باید واقع‌بینانه تلقی کرد. البته اگر ضعف رژیم در برابر کشورهای غربی به شفاف شدن فعالیت‌های هسته‌ای ایران بینجامد، و از این طریق مسابقه تسلیحاتی اتمی در منطقه خاورمیانه مهار شود، از این برآیند باید استقبال کرد. ولی وقتی رژیمی در برابر فشار خارجی آسیب‌پذیر شد خطر در آن است که این آسیب‌ پذیری در سایر روابط نیز تأثیر بگذارد و منافع ملی کشور ما را به خطر اندازد. از جمله، رژیم ایران در گذشته برای جلب حمایت روسیه در برابر کشورهای غربی سرمایه‌های زیادی از منابع ملی کشور، از جمله در دریای خزر، را هزینه کرده است>>>

تون تون ماکوتز

پرده برزنت آرام آرام شروع کرد به پائین آمدن و دسته موزیک به طور نا هم آهنگی به نواختن سرود ملی پرداخت. دقایقی طول کشید تا سطح آبهای استخر را همه ببینند. ناگهان همه جمعیت از وحشت بر جای خود میخکوب شدند. اسکلت های سربازان گم شده گروهان اول کوندور بر سطح آب شناور بود. سفیدی جمجمه ها زیر آفتاب استوائی می درخشید. آب استخر مخلوطی بود از خون و پوست و امعاء و احشاء سربازانی که بعد از بازگشت از ماموریت سرکوب شورش های انتخابات 12 ژوئن بدون اینکه شنا بلد باشند پریده بودند داخل استخر و همگی غرق شده بودند>>>

عشق مدیترانه ای

دریا که آرام است چیزی کم دارد
چیزی شبیه عشق مدیترانه ای
و عشق
این ژنی که در سلولهای من
هر روزه متولد می شود
مانند آونگی میان دو هیچ >>>

حرامزاده

سلام ایران!
من دختر حرامزاده ی توام
پدرانم را می شناسم
ناصرالدین شاه و ملیجکانش
و مادرانم
زنان گیس بریده ی اندرونی ها >>>

ظلمت

شبانگاه است.
خیمۀ خون خطاکاران
گنبد گور دلیران است.
غروب قصۀ قران
طلوع آتش یکتا پرستان است.
شبانگاه است.
>>>

دو نکته

تهيه و تنظيم پيش نويس يک قانون اساسی نوين هميشه يکی از مهمترين کارهايي بوده که مردمان با فرهنگ کشورهای پيشرفته، با ياری حقوقدان های خود، در شرايط معلق يا دگرگونی (آن چنان که ايران امروز ما در آن قرار دارد) انجام داده اند. برای انجام چنين کاری به شما تبريک می گويم. و مايلم دو نکته را با شما در ميان بگذارم. چرا نبايد مردم کسانی را که دست به چنين کار بزرگی (يعنی تهيه و تنظيم قانون نوين اساسی) می زنند بشناسند؟ من درک می کنم که ممکن است نام برخی از شما برای مردمان پيش داوری بوجود آورد ولی به نظر من اين پيش داوری به مراتب کم ضررتر از آن است که مردمان با افرادی پشت پرده، هر چند محترم و دلسوز، روبرو باشند>>>

سربازان سپید روی

و چنین گفت مسافر روزگار باستان:
" سربازانی می بینم پنجاه هزار
 در آهنْ غرقْ تا دندانْ
هفت روز تمام
 روان در صحرای سوزان مصر
 تا واحه ای در جوار سیوا
می سُرایند زیر لب: >>>

چرا ایرانیان – آمریکایی نیستند

ما ایرانیان عزیز که در اقصی نقاط دنیا سکنی گزیده ایم با آشنایی با جوامع غربی و نوع نگاه آنان به زندگی – توانسته ایم به عرصه های جدیدی دسترسی پیدا کنیم. بخشی از هم وطنان ما در ایران هم توانسته اند به بخشهای سرگرم کننده زندگی غربی مانند فیلم و سریال ها (از طریق دی وی دی دوبله شده و نه با تماشای کانالهای ماهواره ای انگلیسی زبان و دیگر زبانها) و شوهای رقص و غیره آشنا شوند بی آنکه بتوانند در آن کشور ها زندگی کرده و نوع زندگی اجتماعی و سیاسی آن کشور های دموکراتیک را تجربه کرده و حتی با آن نوع نگاه آشنا شوند>>>

دختر پشت پنجره

با نگاهى حيرت زده داشت بيرون را نگاه ميکرد. همه چيز اين کشور با جايى که بزرگ شده بود متفاوت بود. خيابان پر از جمعيت بود. هزاران پسر و دختر همسن و سال خودش در دايره هاى کوچک دور هم جمع شده و با شور و هيجان باهم بحث ميکردند. بعضى ها پلاکارد دست گرفته بودند و در هوا تکان ميدادند. سرها بالا پايين ميرفت و دستها مثل خنجر هوا را ميشکافت. در عمرش اين همه آدم عصبانى يکجا نديده بود. فکر کرد،"چه چيزى ميتونه مردم را تا اين حد ناراحت کنه؟" فارسى را با لهجه آمريکايى حرف ميزد ولى خواندن فارسى را بلد نبود هرچند حروف را تشخيص ميداد.>>>

راه طي شده

اين نامه را به مناسبت پنجاه و سومين سالروز تولد برايت مي نويسم. راه درازي را از سال 1956 بهمراه خانواده ات از زادگاهت روستاي ارادان به شهر تهران طي كرده اي: آنروزها تنها يك سال داشتي و خانواده ات مانند بسياري ديگر به اميد و با آرزوي موفقيت فرزندانشان از آن روستاي كوچك و بستگان خود بريده و به پايتخت مهاجرت كردند. آنها خود را از خانواده و نعمت نزديك بودن به آنها را محروم كردند و به شهر جديد و غريبي مهاجرت كردند تا شايد فرزندانشان فرصتهاي بهتري برايشان فراهم شود>>>

سفر "جیش دارم" به ایران!

در این گذر اگر از اندک اشکالاتی که در پایین تشریح میگردد چشم پوشی کنیم، بقیه خاطرات سفرخوب بودند و بعدا درمیان خواهیم گذاشت. فقظ خواستم فردا دوستان نیایند گله کنند و بگویند "تو که میدونستی چرا واسه ما نگفتی." در طول سالها زندگی درامریکا من فقط یکبار به ایران رفتم که آنهم سی و دو سال پیش بود و سرانجام امسال با تشویق دوستان و فامیل مصمم شدم دیداری از وطن تازه کنم. لذا چند ماه قبل چمدان را بستم و با شوق فراوان و پس از انجام امور تجدید گذرنامه و سایر کارهای مربوطه عازم ایران شدم.>>>

دختری با مانتوی کوتاه

دختری با مانتوی کوتاه
چابک از نرده‌ها بالا میرود...
...و به ناگاه بر گرده‌ٔ جهان می‌‌ایستد
یک سر و گردنی بلند تر از همه
چونان بلند که باد در اوج، روسری‌اش را با خود میبرد
و ابر و باران و مه در موهایش می‌پیچد >>>

شعرهای من

پاییز برگ های مرا در کوچه های سرد صبح پهن می کند
تو نگاه می کنی
و انتظار می کشی
اما روزی
شعر هایم
دیوارهای شهر/ موسیقی خانه تو را فتح می کنند >>>

بازگشت شعار "نه شرقی، نه غربی"

شعار‌های امروز جنبش باید میکروب زدایی و خانه تکانی تاریخی کنند. باید مفهوم "ولایت فقیه" را صبورانه، بی توقف و سازش، و با احترام به دگراندیشی برخی برادران اندرون جنبش، افشا و رسوا نمود، باید با مدرک و استناد به سی سال استبداد و کشتار بر منبی و بفرمان "ولی فقیه" صدمه های تاریخی این اصل من در آوردی را بر ملا کرد، تا انقلاب به سرقت رفته شدمان راباز پس گیریم. باید برای مردم روشن کنیم که برخلاف دروغ های "ولی فقیه" و بوقهایش، سکولاریسم به هیچ وجه بر علیه هیچ دینی نیست>>>

من واقعى

بيصبرانه براى فرار از مملکت روزشمارى ميکردم. يک چمدان هم خريدم ولى من يک لا قبا که چيزى نداشتم با خود به خارج ببرم جز يک مشت خاطرات که همه آنها در رژيم جديد غيرقانونى اعلام شده بودند. اين بود که روزهاى اخر بعضى از خاطراتم را ماهرانه لابلاى جورابهاى کثيف مخفى کردم. چند تايى را قاطى شامپو کردم و دو سه تا را هم چپاندم تو يکشيشه ادکلن فرانسوى و همه را ترو تميز تو چمدان جا دادم>>>