ایران، آزادی بیان، سکس و شهروندی

در پاسخ به دعوت نگارش مجموعه: ایران، آزادی بیان

آزادی بیانِ ایرانی!  والله چی بگم!  سی و پنچ سال پیش به داداشم گفتم اگر تو ایران انقلاب بشه واقعاً چیز خر تو خری میشه.  نه اون فهمید من چی میگم نه من فهمیدم من چی میگم، ولی حرفم چه خوب در اومد!  اون موقع همه نوع آزادی داشتیم به جز آزادی سیاسی.  میتونستیم هر چی بخواهیم بیان کنیم تا اونجائی که مربوط به سیاست، یا درست تر بگم تا اونجائی که مربوط به سیاستِ مخالفت با شاه، نمیشد.  میتونستیم شلوار پاچه گشاد بپوشیم و لا پای زنهای مینی ژوپ پوش رو موقع سوار و پیاده شدن تو ماشین تماشا کنیم و از زندگی بی سیاست خودمون لذت ببریم.  میرفتیم شمال، تو چالوس، تو بابل، کنار ساحل نوار موسیقی میذاشتیم و میخندیدم و میزدیم و میرقصیدم.  البته نه من.  من که نه بلد بودم برقصم نه اینکه بخندم.  سالها طول کشید تا خندیدن را یاد گرفتم، ولی نه رقصیدن را.  عموماً حرف میزنم.

تو سینماها تا دلمون میخواست فیلمهای جلف و زننده فراوان بود.  یادمه یه روز یکی از برادرای بزرگترم منو و خواهرمو که از من دو سال بزرگتر بود برد سینما.  اون موقع ما همه مون هنوز تین ایجر بودیم.  یکی نبود بگه شما هنوز خیلی جوون هستین که از این فیلم ها ببینین.  من اون موقع اونقدر ساده لوح بودم که فکر میکردم بچه از ناف دنیا میاد.   چی بگم، آزادی چرندیات بود.  یه فیلم امریکائی بود.  یه مرده روابط جنسیش با زنش سرد شده بود و بالاخره یه روز ترتیب دوستِ زنشو داد.  بعد زنش فهمید ولی جنگ و دعوائی به اون صورت پیش نیومد.  مرده هی اینو میکرد هی اونو.  البته لختی لختی نبود ولی هر خری بود حالیش میشد که چه چیزهائی داره زیر لاحاف اتفاق میفته.  پستون فت و فراوون بود.  من داشتم از خجالت آب میشدم.  حالا کاری نداریم که بعد از خروج از سینما ما سه نفر نتوستیم یه کلمه با هم راجع به این فیلم، یا راجع به هر چیز دیگری، حرف بزنیم، ولی منظورم اینه که بالاخره اینهم یک نوع آزادی بیان بود که اون موقع تو ایران رایج بود.  تنها فیلم هائی که اون موقع تو سینماهائی که من میشناختم نشون نمیدادند فیلمهای پورنو (لختی) بود، ولی هر کس میخواست میتونست مجله سکسی راحت بخره.  برادر یکی از دوستام یه مغازهء مجله فروشی روبروی سفارت امریکا داشت که هر چند وقت به چند وقت دوستم میرفت اونجا و یه مجله «هارد کور» بلند میکرد و می آورد و ما هی آزادی بیانمان را بیان می کردیم و هی جلق میزدیم.  بیچاره دوستم اعصابش خیلی خراب میشد که مبادا مجله ها کثیف بشه چون باید یواشکی میبرد مغازه پس بذاره.

از آزادیهای دیگه هم که چیزی کم نبود.  زنها حق رأی داشتن، حق آزادی که هر پوشاکی که دلشون بخواد بپوشن، قوانین محافظت از خانواده بود، و زنها تقریباً هر شغلی که مردها داشتن میتونستن داشته باشن.  یادمه یه روز تو یه مراسم سالگرد انقلاب سفید یه زن پلیس موتورسوار اومد از یه سکوی سراشیب بره بالا ولی خورد زمین و مرد، ولی خوب بدبخت آزاد مرد.  دلش خواسته بود موتورسوار بشه و شده بود، و چون موتور سواری با سیاست کاری نداشت کسی جلوشو نمیگرفت.

اون موقع یه روشنفکر احمق نبود که بگه بابا ما همه چیز داریم بجز آزادی سیاسی.  یه جنش حقوق مدنی راه میاندازیم و رژیم شاه را مجبور میکنیم یک سری امتیاز بده و قوانین رو به نفع مردم عوض میکنیم.  گاندی بود، مارتین لوتر کینگ بود.  خوب ما هم یکی رو پیدا میکردیم که بگه ما با خشونت مخالفیم ولی حق آزادی بیان میخواهیم و دست بردار هم نیستیم.  نه!  مگه گذاشتن!  الاه وللاه ما انقلاب میخوایم.  من که به برادرم گفته بودم اگه انقلاب بشه خر تو خر میشه ولی مگه کس دیگری بود که به بقیه بگه خر تو خر میشه.  مگه یکی بود بگه جنبش حقوق مدنی بکنیم.  من که خودم تا یه سال پیش نمیدونستم جنبش حقوق مدنی ایرانی یعنی چی.

اون موقع ها ما به جنبش مدنی احتیاج داشتیم، نه به انقلاب.  حالا همه چیز واژگون شده.  نه تنها مینی ژوپ نداریم بلکه آزادی بیان هم نداریم.  آزادی بیان که سهله، یه قوه مقننه، مجریه، و قضائیه درست و حسابی هم نداریم.  یه ولایت مطلقه داریم که از صبح تا شب میگه کی چی بیان بکنه، کی چی بیان نکنه.  پورنو هم که نداریم که یک مقدار از مشقتهای زندگی خودمونو کم کنیم  (البته پورنو های ماهواره ای فت و فراوونه).  بهر جهت این روزهائیست که تاریخ ما بیشتر از همیشه به انقلاب احتیاج داره ولی خوشبختانه کس زیادی اهل انقلاب نیست.  منظورم اینه که شاید همینطوری با جنبش حقوق مدنی هم بشه هم به آزادی بیان سیاسی دسترسی پیدا کرد و هم بشه به طور کل به جامعه، و به خصوص به زنان، فرصتی داده بشه که صدای خودشونو هر طور که دلشون خواست بگوش دیگران برسونند.  کسی چه میدونه؟  شاید یه روز بشه که هرکی هر چی دلش می خواد تو روزنامه ها بنویسه، تو سینما ها ببینه، و راجع به هرچی دلش می خواد هر جا که دلش می خواد حرف بزنه. 

                 

Meet Iranian Singles

Iranian Singles

Recipient Of The Serena Shim Award

Serena Shim Award
Meet your Persian Love Today!
Meet your Persian Love Today!