Archive - Article

از قرطبه تا بمبئی 2

یکی از ترفند های توجیه گران تروریسم سنگ انداختن در مسیر تعریف دقیق و روشن این پدیده است. میگویند: "تروریست بودن" بستگی به تعریف دارد یعنی آنکس که به زعم یکنفر "تروریست" است ممکن است برای کس دیگری "آزادیخواه" قلمداد شود. این یک مغلطه محض است. تعریف تروریسم روشن و تفاوت آن به مبارزه آزادیخواهانه معلوم است. تروریسم یعنی "حمله متمرکز روی غیر نظامیان غیر مسلح برای نیل به اهداف سیاسی1". حال اگر تعریف قضیه اینقدر آسان است چرا اینهمه شکّ و شُبهه در کار آمده؟ پاسخ اینست که راز آلود کردن پدیده تروریسم معمولاً علل سیاسی دارد. بعضی از دولتها از تروریسم بعنوان یکی از اهرمهای سیاست خارجی خود استفاده میکنند. اینها در ظاهر به تروریسم حمله میکنند ولی با تروریسمی که منافع آنها را تأمین کند مشکلی ندارند و حاضرند برای آن هزار و یک توجیه بتراشند. >>>

تجربه‌ی آشنا

معده‌ی خاصی برای هضم بسیاری از مسائلی که در حول و حوش فدراسیون فوتبال ایران رخ می‌دهند، می‌خواهد. کار هر کسی نیست. به ویژه کسی که در ایران پرورش نیافته‌باشد و یا مدت زیادی را خارج از ایران زندگی کرده‌باشد. چنین کسی از یک سادگی‌ خاصی بهره‌مند است که در ایران ترجمان تحقیرآمیز بسیاری دارد. زندگی شفاف سادگی یگانه‌ای به آدم‌ها می‌دهد. و زندگی‌های پیچیده بی‌تردید انسان‌هائی به جامعه تحمیل می‌کنند که در برابر پویائی‌ آن جامعه نقش ترمز و یا بدتر پس‌رونده دارند. انسان‌های پیچیده جامعه را دچار عذاب می‌کنند و جامعه به نوبه‌ی خود انسان‌ها را در خودبیگانگی از اصل نیک‌سرشتانه‌ی خود می‌بلعد. افشین قطبی به عنوان یک مربی‌ با دانش و با منش و رفتار نیک وقتی تصمیم گرفت به ایران برود و به میهنش خدمت کند، تمامی آنهائی را که با ساختار مدیریت مکان‌های دولتی در ایران آشنائی داشتند، بسیار نگران حال و روز خود نمود.>>>

Father of Ballet in Iran

Sarkis Djanbazian was the first ballet master, choreographer, and producer who established a ballet academy in Iran. He was also the first male ballet dancer who performed on stage in different cities in Iran. Owing to his significant contributions to teaching, staging, and raising awareness towards ballet in Iran, Djanbazian is widely regarded as “the Father of Ballet in Iran”. Sarkis Djanbazian was born on January 15, 1913 in Armaveer in Armenia. From early childhood, he took an avid interest in the arts especially in dance. After graduating from high school, he went to Leningrad to study dance. He graduated from Vaganova Dance Academy of Leningrad and from Lesgaf University with a Masters of Arts degree. After graduation, he worked as a principal dancer, choreographer, and artistic director in Kirov Theatre in Leningrad until July of 1938>>>

Reading Kafka at Harvard (6)

The evisceration of boundaries and any observable limits to the power of law is another insight of Kafka’s The Trial. The above statement by the Harvard University police officer investigating the crimes of extortion and death threats, alleged by two subordinates of professor Roy Mottahedeh and maliciously attached to me, appears on page 29 of Mederos’s deposition, that has been videotaped. This was an important admission that turned out to have high legal value in my civil rights law suit against Harvard; it harked back to the question that I had innocently asked Mederos and his friend about “jurisdiction” while in their cruiser on the way to the Harvard police headquarter.>>>

Some answers

The results of this PAAIA/Zogby survey indicate that nearly all Iranian Americans are either citizens (81%) or permanent residents (15%) of the United States. While their ethnic heritage is important to the vast majority of Iranian Americans in defining their identity, they appear to be well-assimilated into American society, with only one in five indicating that they interact mostly with other Iranian Americans outside of work, and more than half indicating English as the language or one of two languages most often spoken at home. The survey paints the picture of a diverse and relatively affluent Iranian American community. While two-fifths of Iranian Americans identify themselves as Muslims, almost an equal percentage appear not to practice any particular religion>>>

A Saturday in May

The day starts innocently enough. Having gone out the night before, I sleep in a little, before setting off for my morning run. I feel victorious at having once again completed the 5 mile trail. I record a new personal best. For a mediocre runner such as I, that amounts to shaving off a second or two from the mile. Every personal best deserves to be celebrated. So, I promise myself a small piece of chocolate after dinner. I start on the usual Saturday morning chores – laundry, grocery shopping, a little cleaning here and there and lastly the hairdresser’s. I was to meet him at around noon. Dressed, made up and ready, I settle on my leather recliner – cherishing the moment. I slowly drift into a delicious slumber, only to be nudged awake by the ring of my phone>>>

Babak's Story

Maryam loved Babak and Azita. They were her best friends in the world. Babak had been her first friend in the US, when she had first arrived from Iran. She and Babak had gone through college together, had helped each other through some rough time, and had celebrated each other’s weddings. They had also helped each other through their divorces. They could talk about anything and everything, politics and arts and gossip, and they never grew tired of each other’s company. Luckily for both of them, the men and women who had entered each of their lives seldom felt threatened by their deep friendship. Maryam was so happy to see Babak’s life brighten up when Azita entered it. Mature adults and professionals, lovely and compatible together, they were a joy to watch and to have around>>>

شاخه ای جدید در صحنۀ رپ

بنظر می آید اینروزها رپ فارس وارد مرحلۀ جدید دیگری شده است و با به میدان آمدن رپ خوان های معترضی مانند «ماهور» و «بهرام» از شاخه ای جدید در صحنۀ هیپ هاپ ایران، یعنی رپ آگاه، اعتراضی و یا رپ انتقادی-اجتماعی به ما خبر می دهد. «بهرام» یکی از رپ خوان های فعال در صحنۀ هیپ هاپ ایران می باشد که بتازگی نامش بر سر زبان طرفداران و شنوندگان کنجکاو موسیقی رپ فارس افتاده است و شهرت وی به عنوان آوای معترض نسل جوان و تحولجوی داخل ایران حتی به آنسوی مرزهای ایران نیز رسیده است. یکی از قطعه های رپ خوانی که از «بهرام» در وبلاگ ها و سایت های ویژۀ موسیقی رپ فارس انتشار پیدا کرده و به سرعت نام وی را به عنوان یکی از معدود رپ خوان های انتقادی-اجتماعی درون-مرزی معرفی و مطرح کرد، رپ-نوشته ای بود تحت عنوان "نامه ای به رئیس جمهور".>>>

تحمل دیگری

یك روز محمد مختاری (77ـ1321) را به عنوان انسان، شاعر و اندیشمند در نظر خواهم گرفت ولی امروز می‌خواهم تنها به نقش‏ او در مبارزه‌ی نویسندگان درون مرز برای تحقق آزادی بیان اشاره كنم. با این وجود نمی‌توانم از این اعلام موضع خودداری كنم كه او فرزانه‌ای فروتن، شاعری پیشتاز و شاهنامه‌‌شناسی توانا بود. در میان نویسندگانی كه از آن خطه به دیدار ما آمده‌اند كمتر كسی را به سلامت نفس‏ محمد مختاری دیده‌ام. در انقلاب 57 ـ 1356 مسئله‌ی تامین حقوق مدنی و ضرورت كسب آزادیهای فردی در غوغای شور انقلابی برای سرنگونی نظام سلطنتی گم شده بود. البته «ده شب شعر گوته» در پاییز 56 را داشتیم كه در آن بر خلع ید از دستگاه سانسور پای فشرده شد. همچنین گروههایی بودند كه تامین آزادیهای دمكراتیك را در برنامه‌های خود گنجانده بودند اما حنای آنها در مقابل جریانات انحصارطلب رنگی نداشت و به سرعت رنگ باخت. >>>

An Affordable Holiday

My bank statement sits on the table, unopened. If there’s any holiday cheer left, it sure won’t be found in there. They say we’re in a recession, but I have no idea who they are or what difference saying it makes. For the past year, I’ve driven less, needed fewer things, rarely ate out and my only vacation involved a weekend at Big Bear. So I’ve known about the so called “recession” long before they detected it and I resent their announcements just as I’m getting ready to spend a bit more. Always a sucker for making the best of the situation, I need to plan, cut a few invisible corners and give this Christmas the needed facelift>>>

دمکراسی و مخترعین آن

دمکراسی های غربی، ما ایرانیان سکولار و طرفدار دمکراسی را جدی نمی گیرند. کمک رسانی شان به ما به تاًیید های لفظی و اخلاقی محدود میشود... این رفتار مرددانه اروپائی ها و آمریکائی ها ناشی از چیست که نه فقط از کمک به تلاش هائی که ازطرف جامعه مدنی ایران صورت می گیرد خودداری میکنند بلکه عملا از آن نیروهائی حمایت می کنند که دمکراسی غربی را ماموریتی شیطانی از طرف کافران می دانند. کنکاش برای پیدا کردن جوابی قابل قبول مرا به طرف کتابی سوق داد با عنوان «تاریخ مختصر دمکراسی» به قلم یک استاد ایتالیائی بنام «لوچیانو کانفورا» که در دانشگاه شهر «باری» (در ایتالیا) زبان شناسی و ادبیات (فیلولوژی) تدریس می کند، تدوین شده است. وی در این کتاب تلاش می کند برای رفتار ضد دمکراسی دمکرات های غربی جوابی پیدا کند.>>>

ستیز با سانسور2

آیت الله خمینی بنیانگذارحکومت اسلامی ایران چند ماه پیش از به قدرت رسیدن اش در سخنرانی ای در پاریس (17 و 29 مهرماه 1357) خطاب به رژیم شاه گفت: «... مرتب دم از آزادی می زنند. مردم آزادی قلم دارند؟ آزادی بیان دارند؟ مردم کجا آزادی دارند که ایشان دم از آزادی می زنند... از اساس دمکراسی این است که مردم آزاد باشند... کدام یک از این روزنامه هایی که ما داریم آزاد بوده است؟...." زمستان سال 1357 تعدادی از اعضای کانون به دیدار آیت الله و امامی که وعده " آزادی " داده بود , رفتند تا به قول غلامحسین ساعدی به او بگویند " دایی ما هم هستیم ها", وبرادامه مبارزه درراه آزادی اندیشه , بیان و قلم , ومبارزه با سانسور تاکید کنند. باقر پرهام , که سخنگوی جمع بود می نویسد:>>>

Half a child

The war started on the last day of the summer 1980. It changed everything. It destroyed our neighborhoods and brought whoever lived in the lasting ruins closer to each other, but it separated us from the rest of the peaceful world. The change didn't happen slowly. It was abrupt. It occurred on a Tuesday night, in the third week of war at 10:30 PM. At 6:45 the sirens echoed and Tehran went dark. I hid inside my usual shelter, my closet, and my parents found refuge in the bathroom. We waited. The noise of a jet - flying high- turned into a deep powerful rumbling, as if thunderstorms were descending from skies, but before the first eruptions, a long moment of silence fell on the waiting city>>>

The Foghorns at Night

There are nights in San Francisco when I wake up in the middle of the night and hear the foghorns out in the bay, and I have lain in bed and felt the beauty of where I live, listening to the different sounds at their different intervals, and the whole idea of a horn sounding over the land and the sea has been one that has made the night and the city feel like my own. It has sounded like a horn that is watching over everyone sleeping, and those who are awake and coming to rest after crossing an ocean, and listening to it purposefully feels like it gives me a little access to all it sees. I have tried to think about places where a horn sounding at night does not carry any of the beauty of a city, places like Baghdad, where those horns carry an ugliness instead>>>

Sketches from Italy

Italy is deceptively familiar. We have seen it in the movies, heard its songs, tasted its food, and read about it. Yet Italy’s history is so old and its culture so complex that my grasp will always remain inadequate. This much I knew as I embarked on my seventh visit to that land. All I could hope for was to scratch the surface a bit deeper. These sketches are meant to pull together my fleeting impressions of the place and its people as I looked for the whole by experiencing its diversity>>>