Archive - Article

بگو تا خون بریزم

رئيس "جمهور"حکومت اسلامی آقای دکتر احمدی نژاد روز چهار شنبه ۲۹ آبان در زنجان گفتند, ملت ایران, یعنی امت حزب الله, با "چاقو" دست و پای بد خواهان به حقوق ملت ایران, و مخالفان, را قطع خواهد کرد. تهدید آقای "دکتر" با چاقوی خوش جنس و خوش دست زنجان, آنهم درکشوری با دستگاه های عریض وطویل امنیتی و نظامی و نیروهای آزموده و با تجربه و سلاح های مدرن - که بمب اتمی هم به آن اضافه خواهد شد- و نیز معرفی امت شان به عنوان ملتی "چاقو کش", تعجب و اعتراض عده ای را برانگیخت. این بر انگیختگی ی تعجب و اعتراض پیرامون بیانات آقای رییس جمهور حکومت اسلامی , متاسفانه نشان از بی اطلاعی برانگیخته شدگان از جایگاه چاقو و قمه در ذهنیت و فرهنگ حکومت اسلامی (که قمه زنی یکی از بارقه های چنین ذهنیت و فرهنگی است), و رابطه ی تاریخی و حسنه مسلمین و رهبرانی چون آقای احمدی نژاد با این آلات قتاله دارد>>>

جنده های اسب سوار

جنده های اسب سوار از راه رسیدند و بی آنکه به اسب هایشان آب و یونجه ای بدهند در انباری بزرگ را باز کردند و با موهای سیاه و قهوه ای و طلایی شان لباس از تن کندند و در رختخواب بزرگ کف انباری با لودگی و عشوه با بزرگ ترهای دهکده شروع به عشق بازی کردند. این سکس و تن فروشی از روی عادت نبود - مسابقه ای برای بهترین عشق بازی بود. پیر و جوان دهکده کار خودشان را می کردند و کاری هم به هیچ صدا و حرکت و نگاهی نداشتد. عشق بازی بود و بس! بی هیچ عشق واقعی .>>>

In defense of free speech

...>>>

Santa is ours

I have a recurring dream. I fly to the homes of Jews, Muslims, and leave presents for their children. Christians are outraged. In one north London school, Jews and the Muslims who’ve received Xboxes from me are punched and kicked by the parents of other children. “Santa is ours,” they say. “He’s ours, you can’t have him”. Newspapers columnists: "It's multicultural madness when Santa Claus favours the children of lesbian disabled Jews and Muslims instead of the people who invented him.” In the dream I fly to Lapland. It's not my intention to favour non-Christians, it just happens that way. As for the Jews and Muslims, they are forced into a unity under oppression after being spat at on the school run>>>

An Iranian love story

After Sept. 11, 2001, journalists turned to Encyclopaedia Iranica to learn about Afghanistan, part of the "Iranian cultural continent." The staff of Iranica, headquartered at Columbia University's Center for Iranian Studies, is now at work on the 13th volume, which includes the letter “I,”--and the current focus: Iran. Despite his smiling face on the Encyclopaedia Iranica Web site, managing editor Ahmad Ashraf tends to wear a solemn countenance and drives himself and his staff as if they were on a newspaper deadline. Housed in a small duplex in the back of a stately turn-of-the-century building near Columbia University, the tension is palpable inside>>>

Illusion

“I’ll be home a little late,” Adam said to his wife on the cell phone. “How late is late? You know we have guests tonight. Salad and entertainment are your responsibilities.” Shiva said. “That’s exactly why I’ll be late. I need to get a book before I come home. I’ll show you some incredible artworks. A co-worker of mine had a calendar designed with optical illusions. They’re amazing. You’ve never seen anything like it.” “You mean like M. C. Escher’s artwork?” She asked. “Yes, but more mystical. Some of them are really mind boggling. These artworks really threw me off. You’ve got to see them.” “Known artists?” “Most of them are not. We’ll find out tonight.” “Hmm, that’d make an interesting subject of conversation.” >>>

من خود ایران هستم!

در تركیه خود را بیحقوق می‌بینم، در فرانسه پناهنده و در امریكا شهروند؛ اما در همه حال یك تبعیدی. سه صفت نخست، وضعیت قانونی مرا در كشوری كه به آن وارد شدم نشان می‌دهد و صفت آخرین، ذهنیت مرا نسبت به وطنی كه ناگزیر به ترك آن شدم. خواه در امریكا بمیرم، روبروی پسرم "آزاد" كه بر بالینم ایستاده و خواه به وطن بازگردم، اگر روی آزادی را ببیند، باز من یك تبعیدی خواهم ماند. درست مثل آن دریانوردی كه نوار آواز او را در كلاس‏ درس‏ فرانسویم در دهكده‌ی "شانتونه" در سال 83 شنیدم كه پس‏ از سال‌ها كه به میهن بازگشته بود آنجا را غریبه یافت و دوباره به سوی دریا بازگشت. نباید خود را گول بزنم: چه خود را در لس‏آنجلس‏ جزیی از یك جامعه‌ی "موفق" ایرانی امریكایی ببینم و نام این شهر را به "تهران‌جلس" تغییر دهم، و چه خود را چون نادرپور شاعر غریبه‌ای در "شیطان‌جلس" بینگارم، باز یك تبعیدی خواهم ماند. پس‏ بهتر است كه به جای خودفریبی، هویت خود را بشناسم و آن را قدر بگذارم.>>>

عطش

گاه دیده ام نیشخند عقربه
در چهرهء صامت یک ساعت
گاه حس کرده ام خستگی کفش
در دویدنهای بیهوده، بی آهنگ
گاه فهمیده ام سایهء ماسیده به دیوار
در کلافگی ظهر یک خورشید >>>

Christmas biscuits

...>>>

Kill the Black Dog

The unrelenting August rain pounded the cabin roof of an Alaskan Chilkat Valley campground. Sitting by the crackling fire and looking through a large window, I could see soaring snow-capped mountains and thousands of bald eagles feasting on the abundant Chilkat River’s salmon. The remoteness of the unspoiled wilderness made me feel as if I had arrived at the end of the world. About several dozen people had come to this camp for a week of rest and restoration that included informal talks and workshops. It was a recess time. One of the participants, a very elderly Tlinget Indian man and I sat together enjoying the magnificent display of nature>>>

Self-desired loneliness

I was reading a piece in Persian about J.M.G. Le Clezio, the winner of this year’s Nobel Literature Prize. If you allow me to go to a tangent at the beginning of an essay; it never fails to surprise, and delight me, to see how active Iranians, the ones living in Iran, are in pursuing international and global issues of art, literature, and basically what helps us continue to be human. Considering the information blockade which prevails there, it is quite striking to read pieces in so many journals which show a deep understanding of issues beyond the borders of Iran, and even beyond the immediate concerns of Iranians. I have it from several sources, one particularly reliable, that Iran alone publishes more translated literature than its neighbouring Arab countries together. >>>

Who are Iranian-Americans?

It seems that one of the trendiest things to do in the Iranian community nowadays, (other than avoiding any sort of action at all costs) is the perennial community Survey. Recently the Public Affairs Alliance of Iranian Americans (PAAIA) in Washington, DC, the latest organization with the usual need to serve, announced the results of yet another survey, this time a Zogby phone survey! This implied secret-sauce of information and revelation of who we are, that will somehow explain our superiority, and cure all our ills, inspires and invites and begs deserved criticism. Just ask me how I know!>>>

توجيه تفکر ضد خردمداری

مهم ترين قدمی که امسال در بزرگداشت حقوق بشر برداشته شده، از سوی دو تن از فعالين حقوق بشر بود که به شکل مخالفتی علنی با نقض حقوق بشر به بهانه ی تئوری «نسبيت فرهنگی» صورت گرفت. اين دو فعال حقوق بشر، خانم شيرين عبادی و آقای وول سويينکا، برندگان جايزه ی صلح نوبل از دو کشور ايران و نيجريه، بودند؛ دو کشوری که هر دو بر اساس شريعت اسلامی اداره می شوند. در اين اعتراض، خانم شيرين عبادی، بعنوان يک حقوقدان، ساختار «شورای حقوق بشر» را از يکسو، و «نقض حقوق بشر« در کشورهای اسلامی را، از سوی ديگر، به پرسش گرفت؛ و آقای وول سويينکا، نويسنده ی انساندوست نيجريه ای نيز رسماً عليه ديدگاه «نسبيت فرهنگی» ايستاده و «وحشی گری» هایی را که کشورهاي مسلمان زير پوشش سنت و توجيه آن بوسيله ی اين تئوری انجام می دهند سخت مورد انتقاد قرار داد. >>>

پرونده تئاتر شهر در تهران

فرهنگ زدایی شاخ و دم ندارد. به همین سادگی آب می بندند به پاسارگاد! از زیر چهارباغ مترو رد می کنند و در کنار بیستون بایست حتماً یک اتوبان بسازند تا تمام علائم گذشته و تمدن پیشین محو شود. به همین سادگی! تصورش را بکنید که یک کشور هفتاد و چند میلیونی فقط چند سالن تئاترش فعال باشد! و تازه فعال ترین سالن در معرض انواع و اقسام تهدیدهاست. می خواهند از زیرش مترو رد کنند! در سی سال گذشته، در هر گوشه پارک دانشجو مسجدی ساخته اند و از یاد نبریم که تمام نمایشهایی که در این سالن اجرا می شود از زیر دست و نظر و خودکامگی های صاف چی های ارشادی و ممیزی های گوناگون گذشته است. >>>

Bridging the Persian Gulf

After months of intense focus on the economy, the recent attack in Mumbai was a sombre reminder that the incoming Obama administration will have to confront many other serious threats as well. Beyond terrorism, Iran's nuclear programme is also likely to be high on the president-elect's priority list. The success of US strategy in tackling and resolving these critical issues will depend, in large part, on how effectively the new administration is able to work with -- and gain the cooperation of -- the countries in the Persian Gulf. The Mumbai attack offers a case in point. The Gulf remains a major source of funding for al-Qaida and its affiliates, with millions of dollars being sent from the region to terrorist groups>>>