پسر عموهای فلسطینی ِ ساکن نقاط مختلف کره زمین در حمله عراق به کویت برای متجاوز هورا کشیدند. آن ساده لوحان گول صدام را خوردند که وعده‌ واگزاری سرزمین فتح شده را به جمعیت آواره داده بود. ما رو بگو که هنوز باید منت این سوریه بی نفت و نشان را بکشیم که در جنگ ایران و عراق نفتهارو مفت برد ولی از حمایت لفظی هم دریغ کرد. هم از توبره خورد و هم از آخور. وجهه اش را در بین اعراب حفظ کرد و هم‌زمان ایران را دوشید.

گرچه سلاطین عرب بخشی از ثبات امروزی شان را مدیون یاری ایران هستند مردمشان خاطره خوشی از حضورمان در ظفار ندارند. دوستانمان در دنیا مشتی اراذلند که فغان ملتشان از دستشان بالاست به اضافه چهار تا شیعه لخت و عور که حاضرند لباسی از جنس دینامیت به تن کنند.

مثل اینکه ما هر کاری میکنیم آخرش بدهکار هم در می آییم. با آن منم منم آریایی مان دوستی در بین همسایه هایمان برای خودمان نگذاشته ایم. فعلاً از مرحمت حضور آمریکا در افغانستان و عراق از حمله وهابیون و بعثبیون در امانیم. نشسته‌ایم که فردا شود بلکه حکم فردا کنیم. فردا روزی است که تنبلها کار خواهند کرد.