اکثریت عددی در تمام کشورهای خاورمیانه با اسلام خواهان هست. اسلام خواهی به معنای حفظ یا رجوع به سنتها و ارزشهای ظاهری اسلام. یعنی مردمانی که خواهان تطبیق عرصه عمومی با باورهای مذهبی خودشان هستند. رقابت تاریخی مردم این منطقه با غرب و به ویژه یهودیان و موقعیت ضعیف آنها دربرابر رقیبان دیرینه در قرون اخیر نیز دلیل مضاعفی برای اسلام خواهی توده های تحقیر شده مسلمان محسوب می شود. حضور خارجیان و دخالت مستقیم آنها در امور این مردم نیز باعث شده که فرافکنی تمام مشکلات فرهنگی اقتصادی و اجتماعی به دخالت غربیان تبدیل به ابزاری ساده و دم دستی برای قدرت طلبان (یا مبارزان) توده گرا (جماعت های اسلامی) تبدیل شود

در چنین جوی، قشری نحیف و ظریف از سکولارها در سایه حمایتهای دولتهای دست نشانده غربی شکل گرفته اند. روحیه تمامیت طلبی اسلامی در قرون اخیر چنان است که در غیاب نیروی زور خارجی یا دولت خودکامه و زورگوی غیرمذهبی شکل گیری هر نوع اندیشه سکولاردر خاورمیانه تقریبا محال به نظر می رسد. از آنجاییکه مسلمین واقعا توده های مردم رو به دنبال خود دارند (یا حداقل آن دسته از مردم را به دنبال خود دارند که از خشونت ورزی ابایی ندارند) به راحتی در شرایط آزاد رقیبان ضعیف خود را خانه نشین و زمین کوب خواهند کرد (کمااینکه در ایران اینگونه کردند و در مصر خواهند کرد). در این میان وظیفه نیروهای سکولاری که اگر به اصول اعتقادی خود اصرار بورزند به زودی توسط مردم خشمگین از بی احترامی به دین حذف می شوند، چیست؟

فرق اروپا با خاورمیانه این است که سکولاریزم در آنجا به عنوان امری بومی و در کنش و واکنش واقعی با تمامیت خواهی مذهبی درگرفت و به مرور پایگاه اجتماعی درخوری برایش ایجاد شد که حداقل بتواند خود را در برابر تمامیت خواهی مذهبی حفظ کند. تاثیر گذاری آن در تمام عرصه ها (به ویژه آموزش و پرورش و فرهنگ) انکار ناپذیر است. در خاورمیانه چنین روندی شکل نگرفته و سکولارهای خاورمیانه ای به سادگی دست آورد چندین قرن فعالیت و اندیشه ورزی و مبارزه غربیان را به ارث برده اند و (شاید به صورت متوهمانه) خود را برابر با غربیان می بینند.

در دنیای قرن بیست و یکم که جایگزینی برای حکومت مردم بر خودشان (دموکراسی) نیست، سکولارهای کم هوادار خاورمیانه ای، سکولارهای کم مخاطب خاورمیانه ای و بدتر از همه سکولارهای منفور خاورمیانه ای (به علت عدم تطبیق سبک زندگی با سبک زندگی رایج توده مردم) با مشکلی جدی روبرو هستند. شاید اگر دخالت های غیرمستقیم آمریکا و غرب نبود، اسلام گرایان از طریق استفاده از ابزارهای سنتی خودشان و از طریق تحریک احساسات مذهبی اکثریت لازم برای تشکیل حکومت را جلب می کنند. در این شرایط اسلام گرایان به سادگی با پشتوانه اقلیت فعال اسلام گرای خشن، عدم مخالفت مسلمین پرتعداد و ترس غیرمذهبیان از عیان کردن بی اعتقادی به خاطر تبعات اجتماعی این امر برای آنان، به سادگی آنها را حذف خواهند کرد (بازهم سرونوشت ایران)

نیروهای سکولار در داخل کشورهای خاورمیانه ای و در روش حکومتی دموکراسی توده ای مذهبی (مردمی که هم فقیر اقتصادی و مهمتر . . آن فقیر آموزشی و فقیر معنوی هستند) در شرایطی که حمایت خارجی از آنان وجود نداشته باشد محکوم به فنا هستند. . مسلمانان تا کنون همواره با موفقیت فراوان تمام نحله ها و گرایشاتی را که غیراسلامی بوده اند کاملا مهار و حذف فیزیکی کرده اند. جریانهای سکولار نیز در بازی دموکراسی خاورمیانه ای به زور و ضرب دخالت غربیان سرپا هستند.

البته اسلام گرایان، مدرنیته ابزاری رو خیلی دوست دارند و به شدت به دنبالش هستند. مدرنیته برای مسلمین ترسناک نیست، آزادی مفهومی است که غربیان سالیان سال برایش کشته داده اند تا به حدی از آزادی برسند، در نگرش انسان آزاد و حقوق مدار هست که برده داری در آمریکا خاتمه یافت. متاسفانه مسلمین هرگز با آزادی میانه خوبی ندارند. آزادی انسان برای مسلمین دقیقا فسادی است که برای قرون متمادی ازش پرهیز داده شده اند. اینکه شما آزادانه در عرصه اجتماعی حضور داشته باشی. مسلمین با هیچ امری از مدرنیته مشکلی ندارند به شرط اینکه در خفا باشد و منجر به آزادی انتخاب زن در عرصه عمومی و .پایان ولایت مردها نشود

نوشته از حواس پرت