مبارزه ی سیاسی و جنگ نظامی /

نوشته: آنتونیو گرامشی /
در یک جنگ نظامی، صلح زمانی می رسد که هدف استراتژیک، یعنی نابودی سپاه دشمن و تسخیر سرزمین او، متحقق گردد. در ضمن، باید به یاد داشت که برای پایان گرفتن جنگ، حتی کافی است که هدف استراتژیک، بالقوه، قابل تحقق باشد، یعنی مسجل شود که ارتش دشمن دیگر قادر به جنگیدن نیست و ارتش فاتح می تواند سرزمین دشمن را به تصرف درآورد. مبارزه ی سیاسی به مراتب پیچیده تر از این هاست. از یک جنبه، این مبارزه را می توان با جنگ های فتوحاتی و استعماری مقایسه کرد، یعنی با جنگ هایی که در آن ارتش فاتح اشغال دائمی بخشی از سرزمین مفتوح را به مرحله ی اجرا در آورده و یا در دستور روز قرار داده است. در چنین شرایطی، گرچه ارتش مغلوب خلع سلاح و متفرق می شود، ولی مبارزه در صحنه ی سیاست و«تدارک» نظامی کماکان ادامه می یابد.
http://antifa-iran.blogspot.com/2012/10/blog-post_4215.html

نقش اعتصاب عمومی سیاسی در مبارزه برای سرنگونی جمهوری اسلامی
....اعتصاب عمومی سیاسی، اختلافات و تضادهای درونی طبقه حاکم را بیش‌تر خواهد کرد و در درون دستگاه دولتی شکاف می‌اندازد.

اعتصاب عمومی سیاسی کارآیی نیروهای مسلح سرکوب را به شدت کاهش می‌دهد، چرا که رژیم عملاً نمی‌تواند آن‌ها را در سراسر ایران به مقابله با اعتصاب‌کنندگان گسیل نماید. این اعتصاب پشتوانه محکمی برای رشد و گسترش اشکالی از مبارزه خواهد بود که نیروهای مسلح رژیم را در هر کوچه و خیابان به چالش خواهد کشید و آن‌ها را خسته و فرسوده خواهد کرد.

علاوه بر این وقتی که میلیون‌ها تن از مردم ایران به اعتصاب عمومی سیاسی و دیگر اشکال مبارزاتی روی آورده باشند، فرزندان آن‌ها در نیروهای مسلح رژیم که عمدتاً سربازان هستند، صفوف نیروهای مسلح رژیم را ترک می‌گویند و به جبهه مبارزه مردم علیه رژیم می‌پیوندند.
http://71.18.109.83/?p=53253