رضا شهابی: استثمار در بیرون زندان، مرگ خاموش و تدریجی در درون زندان!
http://www.etehadbinalmelali.com/
این سرنوشتی است که سرمایه­ داری پلشت حاکم بر ایران برای کارگر رقم زده است: یا باید مطیع و رام باشد و بره وار به استثمار بی­پایان تن دردهد یا – در صورت اعتراض به ستم سرمایه – زندان و توهین و شکنجه و فرسایش خاموش جسم و جان خود را بپذیرد. دردناک تر از اینها آن است که حتا اعتراض زندانی به شرایط ظالمانه­ ی زندان نیز مستلزم لطمه زدن به خود است: اعتصاب غذا! آری، هر زندانی که دست به اعتصاب غذا می­زند، از جمله رضا شهابی که همین دیروز در اعتراض به برخورد توهین­ آمیز زندان بانان و ممانعت آنان از درمان­اش اعتصاب غذایش را آغازکرد، در واقع به جسم و جان خود ضربه می زند و خود را به دست مرگ می­سپارد تا بدین وسیله اعتراض خود را به مرگ بی سر و صدا و تدریجی که زندانبان به او تحمیل کرده است، اعلام کند. بدیهی است که لطمه زدن به خود، به ویژه برای زندانی­ یی که می­خواهد سرپا و سالم بماند تا بتواند محکم و استوار سال­های حبس را تحمل کند، نقض غرض است. اما گاه زندان بان چنان ضدانسانی رفتار می­کند که به راستی چاره­ ی جز این کار برای زندانی باقی نمی­گذارد. زندانی بر اثر این وضع ستمگرانه به این نتیجه­ ی ناخواسته می­رسد که حال که قرار است بمیرد پس بهتر است به جای مرگ بی سر و صدا، که خواست زندانبان است، دنیا از مرگ او باخبر شود. او بدین سان همزمان با سپردن خود به دست مرگ کوس رسوایی زندانبان را نیز به صدا درمی­آورد. در چنین شرایطی، انسان­هایی که نگران وضع زندانی هستند به جای آن که از او بخواهند اعتصاب غذایش را بشکند باید با تمام قوا به زندانبان فشار آورند تا از برخوردهای ضدانسانی­ش دست بردارد. ما به سهم خود برخورد ضدانسانی با کارگر زندانی، رضا شهابی، را محکوم می­کنیم و، ضمن دعوت کارگران به ویژه کارگران شرکت واحد به اعتراض به شرایط تحمیل شده به تمام زندانیان از جمله رضا شهابی، از زندانبانان و مسئول آنها یعنی قوه­ ی قضاییه می خواهیم دست کم به قوانین و مقررات خود پای بند باشند و بی هیچ قید و شرطی شرایط را برای درمان و سلامت رضا شهابی فراهم سازند.

کمیته­ ی­ هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری-28 آذر 1391