پسامدرنيستم، به رغم آن همه لاف گشاده رويي در برابر ديگري، مي‌تواند درست به اندازه جزم انديشي هايي كه چشم ديدنشان را ندارند، انحصارگرا و سانسورچي باشد. علي القاعده مي‌شود از فرهنگ انساني سخن گفت اما از طبيعت انساني نه، از امور جنسي آري از طبقه نه، از بدن آري از زيست شناسي نه، از لذت آري از عدالت نه، از پسااستعمارگري آري اما از بورژوازي تنگ نظر نه. يك جور دگر انديشي كاملاً جزم انديش كه مثل هر هويت خيالي ديگري به لولو خورخوره ها و دشمنك‌هاي خيالي نياز دارد تا هم چنان رونق داشته باشد. Read the full article...