Advertise here

مهرِ ایران / دانشجو

 

 

رژیم و حکومتی که فرمانبر و خدمتگزارمردم نباشد سرنگون کردنی است. ملت ایران

+++

 عشق وطن زجان و دل من نمی رود

دانشجو

عشقِ وطن ز جان ودلِ من نمی رود     +++   ایرانیم، زِ یادِ من ایران نمیرود                                                                  

خواندم هزار قصه شیرین به کودکی      +++  از خاطرم برفته و ایران نمیرود

دلبند این و آن بشدم در جوانیم            +++   ازدل برفت دلبر و، ایران نمی رود

از بهرِ کار، قصه ی ایران بگفتمی       +++   کارم ز دست رفته و ایران نمی رود                                                                                        

 دشمن به بند کرد مرا تا زِ سَر رَوَد      +++   تاریخ پرحماسه ی ایران، نمی رود

بر پیکرم عدوی وطن تازیانه زد         +++  زخمش ز تن برفته و ایران نمی رود

بس دیده است کشورِ من حاکمِ پلید        +++   آنها به گور رفته و ایران نمی رود

جان هرکه داد بهرِ وطن جاودانه شد     +++    بابک زِ یادِ مردمِ ایران، نمی رود

از خاکِ پاکِ خویش جدایم نموده اند     +++   شاید زِ سَر به دَر رَوَد ایران، نمی رود

چندیست در دیار دگر گشته ام مقیم       +++  هر ماه و سال می رود، ایران نمی رود

هر چند این دیار قشنگست و دیدنی       +++  از چشمِ من درخششِ ایران، نمی رود

دردانش و مهارت و کارم نمونه ام       +++  افسوس زآنکه حاصلش ایران، نمی رود

بس خویش سالخورده که مُرد و نَدیدَمَش +++   وَز دل امیدِ دیدنِ ایران، نمی رود

از سرهزارعشقِ دگررفت و می رَوَد      +++   تا زنده ام زِ یادِ من ایران نمی رَوَد

Balatarin

Comments 1 Pending 0

Sort comments:
daneshjoo

daneshjoo چه آورده رژیمت، شیخ شیاد ++ بغیراز جهل و جور و فقر و بیداد؟

سروده ی بلا بهم ریخته شده اصل آن به
این شکل ست
عشقِ وطن ز جان ودلِ من نمی رود +++ ایرانیم، زِ یادِ من ایران نمی رود
خواندم هزار قصه شیرین به کودکی +++ از خاطرم برفته و ایران نمی رود
دلبند این و آن بشدم در جوانیم +++ ازدل برفت دلبر و، ایران نمی رود
از بهرِ کار، قصه ی ایران بگفتمی +++ کارم ز دست رفته و ایران نمی رود
دشمن به بند کرد مرا تا زِ سَر رَوَد +++ تاریخ پرحماسه ی ایران، نمی رود
بر پیکرم عدوی وطن تازیانه زد +++ زخمش ز تن برفته و ایران نمی رود
بس دیده است کشورِ من حاکمِ پلید +++ آنها به گور رفته و ایران نمی رود
جان هرکه داد بهرِ وطن جاودانه شد +++ بابک زِ یادِ مردمِ ایران، نمی رود
از خاکِ پاکِ خویش جدایم نموده اند +++ شاید زِ سَر به دَر رَوَد ایران، نمی رود
چندیست در دیار دگر گشته ام مقیم +++ هر ماه و سال می رود، ایران نمی رود
هر چند این دیار قشنگست و دیدنی +++ از چشمِ من درخششِ ایران، نمی رود
دردانش و مهارت و کارم نمونه ام +++ افسوس زآنکه حاصلش ایران، نمی رود
بس خویش سالخورده که مُرد و نَدیدَمَش +++ وَز دل امیدِ دیدنِ ایران، نمی رود
از سرهزارعشقِ دگررفت و می رَوَد +++ تا زنده ام زِ یادِ من ایران نمی رَوَد