اين روزها حال شهر ما خوش نيست.از در و ديوار شهر غم می بارد و بوق های ممتد ، هوای آلوده و اعصاب های ضعيف همه و همه حکايت از دردی پنهان دارد. دردی که می توان در چشمان ملتمس کودک فال فروش که دستانش از سرما قاچ قاچ شده است ، ديد.دردی که پشت خميده پيرمرد دست فروش آن را فرياد می زند. دردی که مادر سرپرست خانوار که توانايی خريد يک نان برای فرزندش را ندارد با پوست و خونش احساس می کند. دردی که گل وجود کودک سرطانی را گلبرگ به گلبرگ پرپر می کند اما پدر توانايی خريد دارو را ندارد. حکايت دردهای شهر ما مثنوی هفتاد من است اما گاهی بعضی دردها ،خيلی درد است. وقتی قهرمان ملی باشی و جای خواب نداشته باشي، درد دارد. Read the full article...