به بهانه هفتادوهفتمین زادروز زنده یاد دکترغلامحسین ساعدی 

"...وقتی در هر شهرو ده کوره وطن ما حوزه فیضیه می سازند که حاکم شرع تربیت کنند، آداب کشتن و کشتار و رسوم و سنگسار یاد دهند، دانشگاهها را می بندند، ذهنها را کور می کنند، هنر را به صلابه می کشند، علم را می کشند، آیا آوارگان امروزی باید دست روی دست بگذارند و ساکت بنشینند؟ ما نباید ساکت و خاموش، در گوشه یی بنشینیم و خفه بشویم. زمان حکومت سرهنگان در یونان، دیدید که یونانیهای دور از وطن چه غوغایی برپا کردند. توان و نیروی آنها بسیار کمتر از ما بود، ولی نوشتند، سرودند، فریاد زدند و دنیا را به لرزه در آوردند. به خودکشی فرهنگی دست نزدند. رژیم جمهوری اسلامی با صلابت بدتر از حکومت سرهنگان یونانی، بر میهن ما چتر سیاهی گسترده است و وظیفه ما بسیار بسیار سنگینتر از یونانیان دور از وطن است. باید به دنیا و مردم دنیا نشان داد که فرهنگ ما تنها متون کلاسیک نیست و امروزه خزعبلات توضیح المسائل، و کتاب حجاب و کتاب آداب طلبگی نیست. ما زنده ایم، پویایی در وجود ماست. نمی خواهیم بمیریم . نه تنها خودکشی فرهنگی نمی کنیم که رودررو با فرهنگ کشی مقابله می کنیم. جاپای ما در ذهن همه دنیا باید باقی بماند. اگر این کار را نکنیم، مرده ایم، و اگر این کار را بکنیم، تیر خلاص به مغز عفن پوسیده جمهوری اسلامی رها کرده ایم. و اگر این کار را نکنیم، مرده ایم. آرام ننشینیم. لحظه یی آرام ننشینیم. خموشید  خموشید  خموشی دم مرگ است. در این راه بمانید که خاموش نمیرید. بله! خموشی دم مرگ نیست، خموشی همه مرگ است! برای برانداختن جمهوری اسلامی، سلاح فرهنگی کاربرد فراوانی دارد. از این اسلحه نباید صرفنظر کرد."

~ غلامحسین ساعدی - گوهر مراد

بخشی از مقاله "رودررویی با خودکشی فرهنگی"