اشعار زیر از شاعری بنام بیداد خراسانی (نام حقیقی او مشخص نشده) است. بیداد خراسانی اخیرا چون ستاره ای در آسمان شعر ایران ظهور کرده است

شعری که خون از آن نچکد ننگ دفتر است

گیرم گلاب ناب شما اصل قمصر است / اما چه سود حاصل گلهای پرپر است
شرم از نگاه بلبل بی دل نمی کنید / کز حجر گل نوای فغانش به حنجر است
از آن زمان که آیینه گردان شب شدید / آیینه ی دل از دم دوران مکدر است
فردایتان چکیده ی امروز زندگی است / امروزتان طلیعه ی فردای محشر است
وقتی که تیغ کینه سر عشق را برید / وقتی حدیث درد برایم مکرر است
وقتی ز چنگ شوم زمان مرگ می چکد / وقتی دل سیاه زمین جای گوهر است
وقتی بهار وصله ناجور فصل هاست / وقتی تبر مدافع حق صنوبر است
وقتی به دادگاه عدالت طناب دار / بر صدر می نشیند و قاضی و داور است
وقتی طراوت چمن از اشک ابرهاست / وقتی که نقش خون به دل ما مصور است
وقتی که نوح کشتی خود را به خون نشاند / وقتی که مار معجزه ی یک پیمبر است
وقتی که برخلاف تمام فسانه ها / امروز شعله، مسلخ سرخ سمندر است
از من مخواه شعر تر، ای بی خبر ز درد / شعری که خون از آن نچکد ننگ دفتر است
ما با زبان سرخ و سر سبز آمدیم / تیغ زیان برنده تر از تیغ خنجر است
این تخته پارها که به آن چنگ می زنید / ته مانده های زورق بر خون شناور است

مردم خدا نکرده مگر کور گشته اید

اما به حکم سفسطه بیداد کرده اید/ ابلیس را ز اشک خدا شاد کرده اید
مردم در این سراچه به جز باد سرد نیست/ هرکس که لاف مردی خود زد که مرد نیست
مردم خدا نکرده مگر کور گشته اید /یا از اصالت خودتان دور گشته اید
تا کی برای لقمۀ نان بندگی کنیم / تا کی به زیر منتشان زندگی کنیم
اشعار صیقلی شده تقدیم کس نکن/ گل را فدای رویش خاشاک و خس نکن
دل را اسیر دلبر مشکوک کرده ای/ در این دیار_ زار ره خوک کرده ای

مردم برای هیبت مان آبرو نماند

آزاده باش هر چه که هستی عزیز من / حتی اگر که بت بپرستی عزیز من
اینان که از قبیلۀ شوم سیاهی اند / بیرق بدست شام غریب تباهی اند
گویند این عجوزه ی شب راه چاره است/ آبستن سپیدۀ صبحی دوباره است
ای خلق این عجوزۀ شب پا به ماه نیست/ آبستن سپیدۀ صبح پگاه نیست
مردم به سحر شعبده در خواب رفته اید / در این کویر تشنه پی آب رفته اید
تا کی در انتظار مسیحی دویاره اید / در جستجوی نور کدامین ستاره اید
مردم برای هیبت مان آبرو نماند / فریاد دادخواهی مان در گلو نماند
اینان تمام هستی ما را گرفته اند/ شور و نشاط و مستی ما را گرفته اند
در موج خیز حادثه کشتی شکسته است / در ما غمی به وسعت دریا نشسته است
در زیر بار غصه رمق ناله میکند / از حجم این سروده ورق ناله می کند
اندوه این حدیث دلم را به خون کشید / عقل مرا دوباره به طرف جنون کشید
هل من مبارز از بن دندان بر آورم / رخش غزل دوباره به جولان در آورم

باید دوباره قبلۀ خود را عوض کنیم

 برخیز تا به حرمت قرآن دعا کنیم / از عمق جان خدای جهان را صدا کنیم
با ازدحام این همه بت در حریم حق / فکری به حال غربت دین خدا کنیم
در سوگ صبح همدم مرغ سحر شویم / در صبر غم به سرو بلند اقتدا کنیم
باید دوباره قبلۀ خود را عوض کنیم / با خشت عشق کعبه ای از نو بنا کنیم
جای طواف و سجده برای فریب خلق / یک کار خیر محض رضای خدا کنیم
در انتهای کوچۀ بن بست حسرتیم / باید که فکر عاقبت از ابتدا کنیم
با این یقین که از پس یلدا سحر شود / برخیز تا به حرمت قرآن دعا کنیم

اشعار ی با صدای شاعر:
http://www.youtube.com/watch?v=QqOYMqxG_-E