بیانیه ی جمعی از نویسنگان ایران به مناسبت درگذشت محمود عنایت

http://asre-nou.net/php/view_print_version.php?objnr=25180

از این فرصت اندوهبار استفاده کرده و به دوستان دانشمند، مطالعه کتاب "اسلام و سوسیالیزم در مصر، و سه گفتار دیگر" به قلم "حمید عنایت" (برادر دانشمند محمود) را توصیه می‌کنم.

http://searchworks.stanford.edu/view/5954036

به یاد محمود عنایت / علی دهباشی
---------------------------------------------
با کمال تأسف در ساعت ۲ بعداز ظهر به وقت تهران ایمیلی از علی عنایت ( فرزند دکتر عنایت) دریافت کردم که خبر درگذشت دکتر عنایت را داد.

در هر سفری که طی سی سال اخیر به آمریکا برایم پیش می آمد، به دیدار دکتر عنایت می شتافتم. یک مرتبه دوست مشترکمان، بیژن اسدی پور بانی خیر شد. دکتر عنایت را از ایران می شناختم ، شیفتۀ نثرش بودم، مجلۀ او « نگین» را همواره می خواندم، و در حلقۀ یاران انجوی شیرازی مرتب می دیدمش و من کوچکترین عضو آن جمع بودم.
http://bukharamag.com/1391.10.3221.html

دکتر محمود عنایت، یکی از نامدارترین روزنامه‌نگاران ایران

http://www.bbc.co.uk/persian/arts/2013/01/130118_l41_book_mahmoud_enayat_obituary.shtml

مروری بر حیات‌ فرهنگی-سیاسی‌ محمود عنایت

از ناصر نیاکی‌

دکتر محمود عنایت در سال 1311 شمسی در تهران و در خانواده‌ای متوسط به دنیا آمد.پس از پایان تحصیلات ابتدایی به دبیرستان«فیروز بهرام» رفت،و پس از گرفتن دیپلم متوسطه وارد دانشگاه‌ تهران شد و سرانجام در سال 1336 به عنوان‌ دندانپزشک از دانشکده دندانپزشکی فارغ التحصیل‌ شد. عنایت فعالیت مطبوعاتی را به گفته خودش از 18 سالگی آغاز می‌کند،و در همان زمان با توجه‌ به شرایط و اوضاع سالهای واپسین دههء 20 و تحت‌ تأثیر نهضت ملی کردن نفت،به فعالیتهای سیاسی‌ رو می‌آورد و جذب جبههء ملی ایران می‌شود،و در صف هواداران دکتر مصدق به تکاپو و تلاشهای‌ اجتماعی می‌پردازد.این ایام در زندگی او آنچنان‌ تأثیری می‌گذارد که همواره از یادآوری آن،دچار نوستالژی و روان پریشی خاصی می‌شود؛که آثار آن‌ در نوشته‌های مربوط به آن ایام وی دیده می‌شود. عنایت از آغاز فعالیتهای سیاسی در دوران‌ جوانی به صفت سمپاتیزان‌های«حزب ایران» می‌پیوندد.او بیشتر از آنکه به مسائل علمی و رشته‌ تخصصی‌اش-دندانپزشکی-علاقه‌مند باشد، مجذوب فعالیتهای اجتماعی بود.به همین سبب‌ هرگز تلاشهای مطبوعاتی را رها نکرد و در تمام‌ دوران دانشجویی،همکاری خود را با جراید ادامه‌ داد و پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه هم ترجیح‌ داد روزنامه نویس باقی بماند. عنایت در ایام پس از کودتای 28 مرداد،و در جریان همکاری با جراید،با عده‌ای از سرکردگان‌ طراز اول رژیم و دست‌اندرکاران وسایل ارتباط جمعی کشور آشنا می‌گردد و از سوی رئیس«اداره‌ کل انتشارات و رادیو»به همراه عده‌ای از نخبگان‌ فرهنگی و روشنفکران نظیر دکتر رضا زاده شفق، دکتر ایرج گلسرخی،دکتر عبد الحسین زرین‌کوب‌ به عرصه فعالیت جدیتر در هدایت افکار عمومی‌ دعوت شد. دکتر محمود عنایت از نخستین کسانی بود که این‌ دعوت را پذیرفت و به صف برنامه‌سازان رادیو درآمد.و نقشی فعال بر عهده گرفت. در آن سالها برنامه‌ای به نام پنج و سه دقیقه یکی‌ از پرطرفدارترین برنامه‌های رادیویی بود.این برنامه‌ که هر روز به مدت یک ساعت روی آنتن می‌رفت، توسط دو تن از معروف‌ترین گویندگان رادیویی- فروزنده اربابی و هوشنگ مانی-اجرا می‌شد و توانسته بود شنوندگان فراوانی را به خود جذب‌ نماید.
در این برنامه انتقاداتی از دولت و مسؤولین به‌ عمل می‌آمد که دامنهء آن به حوزهء خدمات شهری‌ برمی‌گشت.عنایت مسؤولیت تهیه این برنامه را به‌ عهده گرفت.و پس از مدت کوتاهی تصمیم‌ گرفت تغییرات اساسی در محتوا و چگونگی اجرای‌ این برنامه پدید آورد.بر همین اساس،طرح و برنامه‌ای در این مورد تنظیم کرد و به مقامات بالاتر داد.او در این طرح پیشنهاد کرده بود تا زمان پخش‌ این برنامه به دو ساعت افزایش یابد و نام آن نیز تغییر کند و از لحاظ محتوایی نیز تغییراتی پیدا نماید تا با ذائقهء جوانان-که قرار بود مخاطب این برنامه‌ باشند-سازگارتر شود. مسؤولان ارشد رادیو با پیشنهادهای دکتر عنایت‌ موافقت کردند و بر اساس خواست او،زمان این‌ برنامه را به دو ساعت رساندند و نام برنامه بر اساس‌ پیشنهاد عنایت به«همه روز،همین ساعت،همین‌ جا»تغییر یافت. در این برنامه شنوندگان می‌توانستند از طریق تلفن‌ با مجریان تماس بگیرند.در برنامهء مذکور فقط آهنگهای غربی پخش می‌شد و به همین منظور شخصی به نام فریبرز امیرابراهیمی را که با آهنگهای‌ پاپ غربی آشنایی داشت،به عنوان گوینده‌ منصوب کردند. کسانی که آن سالها را به یاد دارند،می‌دانند که این برنامه تأثیر قابل توجهی در اضمحلال فرهنگ ملی و رشد غرب‌زدگی در میان‌ جوانان داشت. دوران همکاری عنایت با رادیو و تهیه این برنامه به‌ حدی ناپسند است که حتی خود او همواره سعی‌ دارد با سکوت دربارهء آن دوران،خاطره این‌ همکاری را به ورطهء فراموش بسپارد. فعالیت عنایت در رادیو بیش از حد تصور مورد توجه مسؤولین هدایت افکار عمومی قرار گرفت و همین امر موجب شد از تواناییهای عنایت‌ بهره‌برداری بیشتری صورت گیرد.مدتی بعد از عنایت برای سردبیری مجله‌ای به نام«ایران آباد» دعوت به عمل آمد و او با عنوان سردبیر دست به‌ کار انتشار مجله شد. مدتی بعد،عنایت به همراه افرادی چون اسماعیل‌ پوروالی،ایرج نبوی،داریوش همایون،محمد پورداد،مجید دوامی،پرویز نقیبی،پرویز لوشانی‌ به عضویت اداره کل خدمات مطبوعاتی درآمد که‌ در آن زمان با هدف تهیه و نگارش مطالب مورد نظر رژیم برای درج در مطبوعات،تأسیس شده بود. عنایت از اسفند 1334 سردبیری مجله«فردوسی» را نیز عهده‌دار شد و بعدها سیاستهای این نشریه‌ را با دفتر فرح پهلوی که مدتی بود در عرصه فرهنگ‌ و هنر نقش‌آفرینی می‌کرد و به کانونی برای تجمع‌ شبه روشنفکران تبدیل شده بود،هماهنگ می‌کرد. مجله فردوسی برای جذب خوانندگان بیشتر اخبار و آثار نویسندگان و شاعران جدید و نوپردازان‌ جنجالی را چاپ و مجله را به بهای اندک عرضه‌ می‌کرد. او در این ایام از همکاری افرادی چون ابراهیم‌ گلستان،جلال مقدم،فروغ فرخزاد،مهدی اخوان‌ ثالث و احمد شاملو و عده‌ای از نزدیکان فرح مانند فریدون رهنما و بیژن صفاری برخوردار بود. گسترهء فعالیتهای فرهنگی عنایت همچنان ادامه‌ یافت و او با انگیزه‌های مختلف،که شاید دستیابی‌ به ثروت نیز می‌تواند در میان آنها باشد امتیاز مجلهء جدید«نگین»را کسب کرد و از سال 1344 به‌ انتشار آن پرداخت....

http://www.noormags.com/view/fa/articlepage/16373?sta=%d8%af%da%a9%d8%aa%d8%b1%20%d9%85%d8%ad%d9%85%d9%88%d8%af%20%d8%b9%d9%86%d8%a7%db%8c%d8%aa

گفتگو با دکتر محمود عنایت
مصاحبه کننده: بیژن اسدی پور، مصاحبه شونده: محمودعنایت
نشریه: فرهنگ و هنر » کلک » - خرداد و تیر ۱۳۷۳ - شماره های ۵۱ و ۵۲

بیژن اسدی پور:دکتر عنایت عزیز در ابتدا قدری از«شرح احوال»خودتان بفرمائید.

محمود عنایت:در سال ١٣١١ در تهران متولد شدم(البته می‌دانید که من و حمید برادر توأمان‌ بودیم،در یک روز متولد شدیم.از نظر شما و خیلی‌ها او هنوز زنده است.منهم وجودش را حس‌ می‌کنم و همواره الهام بخش من در کارهایم هست.اگرچه کار من از نظر ارزش هیچ وقت به پای آثار او نمی‌رسد و اصولا در مقولهء دیگری است).بهر حال،در یک روز متولد شدیم و در تهران هم بزرگ‌ شدیم.در خانوادهء فرهنگی-مذهبی رشد کردیم.پدر و عموهای ما اغلب یا مدیر مدرسه بودند،یا فرهنگی بودند.من و حمید بودیم و برادر بزرگمان جلال که فوق العلاده از او حساب می‌بردیم و خواهرمان ناهید که از همه کوچک‌تر بود و هنوز است بار رنج ما را می‌کشد.در چنین‌ خانواده‌ای که کتاب و روزنامه جزئی از اثاث منزل را تشکیل می‌داد،من و حمید-او بیشتر از من-با ادب فارسی الفت پیدا کردیم.زندگی ما با ادب فارسی ممزوج شد.مادر بزرگی داشتیم که به حافظ علاقه داشت و به ما آموخت که با دیوان حافظ زندگی را شروع کنیم.چون چشم خودش خوب‌ نمی‌دید دیوان حافظ را می‌داد که برایش بخوانیم.درست خواندن حافظ را به ما یاد می‌داد و ما با این‌ زبان آسمانی از همان ایام کودکی آشنا شدیم.تحصیلات ابتدائی را در مدرسه خاقانی شروع کردیم. در سال سوم ابتدائی به مدرسه سپهر منتقل شدیم(این مدرسه در خیابان قوام السلطنه بود که جزو خیابان‌های شمال شهر تهران به حساب می‌آمد و بیشتر ارامنه در آن قسمت شهر سکونت داشتند) بعد از یکی دو سال این مدرسه تعطیل شد...
http://www.noormags.com/view/fa/articlepage/297942

سوراخ مار و اختیارات فقیه ، الی ماشااله!
نوشته ی دکتر محمود عنایت

http://iranian.com/posts/view/post/4684