این سئوال پیوسته در ذهن مخالفان کلیت رژیم اسلامی مطرح است: چرا اپوزیسیون سرنگون طلب قادر به یک وحدت تا مرحله گذار از رژیم اسلامی نیست؟ پاسخ به این سئوال مسلما التیامی برای مردم جان به لب رسیده ما نیست اما حقیقتی است موجود، با دلائل خاص خود.
پراکنگی اوپوزیسیون ایرانی در خارج اختلاف عمیق بر سر گزینه حکومت بعد از گذار از رژیم اسلامی است. به گمان من ۴ گزینه غالب در میان این اپوزیسیون وجود دارند:
۱- مجاهدین
۲- احیای نظام شاهنشاهی
۳- حکومت شورائی
۴- جمهوری پارلمانی
شانس وحدت اوپوزیسیون یک تناسب معکوس بین این ٤ گزینه است، یعنی هرچه اعداد گزینه کمترشوند، تا عدد ایده ال ۱، شانس وحدت بیشتر خواهد شد، چیزی که اما "متاسفانه" مقدور نیست.
گزینه مجاهدین اگرچه "جمهوری سکولار" نامیده میشود, ولی در برخی موارد سخن از "جمهوری دموکراتیک اسلامی" نیز اعلام شده. بعلاوه، اعتقادات اسلامی در این جریان تا حد حجاب اسلامی، تفکیک جنسیتی، مراسم عاشورا / تاسوعا، و دیگر مراسم و ارزش های شیعه گری تصویر یک جمهوری سکولار را کم رنگ میکند. مجاهدین با داشتن بنیه خوب مالی و سازمان دهی منظم و شبه نظامی تا کنون بیشترین مبارزه را علیه رژیم اسلامی،انجام داده اند ولی به دلایلی پایگاه اجتماعی آنان در داخل کشور ضعیف است.
گزینه نظام شاهنشاهی انقلاب ١٣٥٧ را مردود و لذا سرنگونی نظام شاهنشاهی را نتیجه دسیسه خارجی و فریب مردم تلقی میکند. فعالان این گزینه با بنیه خوب مالی خواستارکسب اعتبار تا حد امکان انتخاب سلطنت در خانواده پهلوی, بعد از گذار از رژیم اسلامی, هستند. چنین انتخابی در نظام موروثی البته تنها انتخاب ممکن خواهد بود زیرا سلطنت اکتسابی و نه انتخابی است.
حکومت شورا ئی اگرچه در تئوری یک سیستم مردمی و کاملا دمکراتیک است ولی فاقد تجربه کافی تاریخی است و این مشکل اساسی این گزینه در ذهنیت مردم است. برخی از جریانات طیف چپ حامیان این گزینه هستند.
گزینه جمهوری پارلمانی نوع تجربه شده اکثر ملل جهان است. این گزینه مورد نظر اکثر کسانی است که به دموکراسی تا حد انتخاب بالاترین مقامات حکومتی اعتقاد, و بنا بر تجارب تاریخی، به اعتبار این نظام مطمئن هستند.
به گمان من، صرفنظر از دسیسه های رژیم اسلامی در خلق اپوزیسیون صادراتی با تمام امکانات مالی-تبلیغات در خارج که هدفش نفاق در میان اوپزوسیون سرنگون طلب است، وجود اختلاف عمیق در این ٤ گزینه مورد خاصی است که در اپوزیسیون دیگر کشورهای دیکتاتوری و اسلام زده موجود نیست، یعنی کسی از اوپوزیسیون آنان به فکر احیای سلطنت یا نوع دیگری از حکومت اسلامی نیست.
همین تعدد زیاد و متضاد گزینه ها در اپوزیسیون سرنگون طلب ایران نه تنها یک تناسب معکوس برای پایین بردن شانس وحدت در میان اوپوزیسیون است بلکه دلیل دل سردی و اغتشاش مردم در بند ایران در مبارزه با رژیم توتالیتر اسلامی نیز میباشد.
Comments 2 Pending 0
Jahanshah Rashidian
Reportمسلم است فاکتورهای متعددی مانند توهم و ترس هزار و چهارسد ساله از اسلام دلیل امتداد عمر انگلی رژیم نا متعارفی اسلامی است. در این مقاله کوتاه از این فاکتور های اجتماعی سرفنظر شده، تنها معضل اپوزیسیون به اختصار یاداوری شده است.
h.jahanshahi
Reportبنظر من، مشکل اپوزیسیون برانداز نظام صرف نظر از نحوه تقسیم بندی آن، در محتوا، و شاید کمی هم در رهبران ودر فرهنگ مردم ایران قرار دارد. فرق نمیکند که آدم کدام را در نظر بگیرد هیچکدام آنها تا بحال چندان قادر به فراتر رفتن از مرز فکری خودشان نبوده اند. عمدتن محتوای سیاسی اقتصادی ناروشن و تشکیلات و هواداران خود محوری دارند، یا حداقل اقل اینگونه گفتگو میکنند.
نداشتن یک محتوای روشن آنها را به سازمان یا محفل های در حال انتظاری تبدیل کرده است که منتظر فرصت خود هستند حالا یا بوسیله مردم و یا بکمک تاثیر سیاستهای آمریکا. اگر آدم به حرفهای آنها هم دقت کند جز کمی کلی گویی و تفسیر کارها ی نظام و یا انتقاد از آن چیز بیشتری پیدا نمیکند. آنها الگوی روشنی نشان کسی نمیدهند. همه چیزشان پر از گذشته است. از اینرو به نظر من مشکل بیشتر محتواست تا تعداد. شاید کسی که محتوای بهتری دارد برنده ی تعداد بیشتر هم خواهد بود. و گرنه باید صبر کرد تا آمریکایی ها ما را پشت میز مذاکره بنشانند.