بطور اجتناب ناپذیر در یک مقطع خاصی از تاریخ سیاسی – اجتماعی واقتصادی جهان به سر می بریم. از لحاظ اقتصادی کمر جهان سرمایه داری شکسته است واز جنبه سیاسی هم خود را به هر در و پیکری می زند تا راه گریز از مرگ خودش را پیدا کند. ماشین جنگی و دستگاه پلیسش را براه انداخته است.حکومتهای ارتجاع مذهبی را بر سر کار می آورد. دسته جات و گروههای سیاه آدمکش برای روز مبادا سازمان داده و میدهد. توده های میلیونی کارگران ودیگر مزد بگیران را از کار بیکار می کند و مراکز کاری را تخته میکند. از طرفی دیگر جنبش نود ونه درصدیها به میدان می آیند و خیابانها را سنگر مبارزه خود می کنند.اعتراضات کارگری و همه جانبه اجتماعی هر چه بیشتری رخ میدهد. جنبشهای مختلف زنان برای رهایی از دنیای سلطه مردسالاری به پا می شوند وخود را سازمانیابی می کنند. جنبشهای دانشجویی و دیگر اقشار جامعه عرض اندام کرده و در یک کلام مبارزه طبقاتی بسیار حادی در جریان است وطرف ضد انقلاب ( سرمایه داری) حاضر نیست هر طور شده موجودییت خود را از دست بدهد. در این گیرودار سخت مبارزه طبقاتی اوضاع سیاسی- اجتماعی واقتصادی ایران موقعییت بسیار خاصی پیدا کرده است .در اینجا دو مسئله مهم و اساسی گریبان رژیم جمهوری اسلامی ایران را گرفته است. یکی فشارهای خارجی که جنگ زرگری  بیش نیست و دیگری که اصل مطلب و مهم است مشکلات داخلی میباشد که خرخره رژیم را گرفته است. برای نمونه جنگ قدرت بین سردمداران رژیم اسلامی- اعتراضات کارگری روزمزه – سازمانیابی و به میدان آمدن هر چه بیشتر طیف بیکاران و مبارزات اعتراضی علیه بیکاری وگرانی روز افزون- مبارزه علیه سیاستهای آموزشی رژیم- مبارزه علیه دو جنسییتی کردن جامعه در همه ابعاد – نداشتن آلترناتیو وسیاست اقتصادی برای کل جامعه – واردات بی رویه کالا از خارج و بستن بازار تولید داخلی (که این پیروی کردن از سیاست بانک جهانی پول میباشد)  در نتیجه به خیل ارتش بیکاران اضافه میشود وبه فروش نرفتن نفت و گاز که ضربه مالی هنگفتی  به رژیم زده است(باید گفت مردم ضرر کننده اصلی هستند) و..........

http://www.rahekaregar.com/maghalat/2013/01/27/zarorat.htm