آخرين جمله شادروان بختيار، که در جريان اين مذاکرات بر ما اثری بسيار مثبت نهاده بود، چنين بود:"من، فردا، نخست وزيری خود را اعلام خواهم کرد و دوست دارم که خبر اين تصميم در روزنامه هائی چاپ شود که کاملا آزادند. به عنوان نخست وزير به شما می گويم: هر مقام کشوری و لشگری را که جرئت کرد قدم به عرصه مطبوعات بگذارد، بيرون بياندازيد. من پشتيبان شما خواهم بود. درباره من، هرچه می خواهيد بنويسيد و انتقاد کنيد. از سوی من اعتراضی نخواهيد شنيد. اما آن حرفی را که در آغاز بحث گفتم فراموش نکنيد صدای نعلين آخوندها از صدای چکمه نظاميان خطرناک تر است و در صورت به قدرت رسيدن آخوندها، شما خودتان نخستين قربانيان آن ها خواهيد بود ."

تاريخ مکتوب ايران انباشته از جعل و دروغ است. اما جعل تاريخ، هرگز به اندازه سی و چهار سال اخير گسترده، بی پروا و بی شرمانه نبوده است.