زمانی که هر ابله ی "متخصص" جنبش چپ میشود.
---------------------------------------------------
حتا یک روستایی ساده فرانسوی نیز میداند که جریانات ضد-سرمایه داری در کشورشان، با سنت استالینیستی هیچ نزدیکی ندارد.
"استالینیست ضد-سرمایه داری" پدیده ی است که فقط توسط یک شبه-ژورنالیست، آماتور، ناشی، کج فهم ذکر میشود.
یک روستایی میفهمد، ولی سلطنت طلب درمانده ی ما نمیفهمد.
سلطنت طلب درمانده روزی اقرار به جایگاه تاریخی جزنی دارد، و روز قبل از آن ستایش دستمال یزدی از قاتل جزنی.
و کماکان نفهم از اینکه چگونه جان باختن جزنی و یارانش به دست ظل الله، راه را باز کرد برای روح الله.
حماقت و گیجی و پرتی نیز حدی دارد، مگر آنکه....بقیه اشو خودت میدونی.
تسلیت.

دارو باید مرتباً خورده شود، مالیخولیا که شوخی بر دار نیست، خصوصاً برای چپولان کاپیتالیست کیلونتر بالای چند کتاب خوانده و نفهمیده.
آب زرشک فراموش نشود.
پ.ن. روزی ربط این بلاگ با آن بت چپولان که به فرزند خود هم رحم نکرد را هم لابد آشکار خواهد شد.

توهینی بیشتر از این به شاملو و خاطره ی زنده یاد رفیق وارتان سالاخانیان نمی شد کرد.
وقاحت و پلشتی نیز حدی دارد، مگر آنکه سلطنت طلبی درمانده باشی.
و بخوان که شاملو در باره روح الله که دست پرورده ظل الله و "سیستم" بود، چه گفته.
فهمت بره بالا.
-------------------
با چشم ها

با چشم ها

ز حيرت اين صبح نا به جای

خشکيده بر دريچه ی خورشيد چارطاق

بر تارک سپيده ی اين روز پا به زای،

دستان بسته ام را

آزاد کردم از

زنجيره های خواب.

فرياد برکشيدم:

اينک -»

چراغ معجزه

مردم!

تشخيص نيم شب را از فچر

در چشم های کوردلی تان

سوئی به جای اگر

مانده ست آنقدر،

تا

از

کيسه تان نرفته، تماشا کنيد خوب

در آسمان شب

پرواز آفتاب را!

با گوش های ناشنوائی تان

اين طرفه بشنويد:

در نيم پرده ی شب

« ! آواز آفتاب را

ديديم! »

(گفتند خلق نيمی)

«! پرواز روشنش را. آری

نيمی به شادی از دل

فرياد بر کشيدند:

با گوش جان شنيديم »

«! آواز روشنش را

باری

من با دهان حيرت گفتم:

ای ياوه »

ياوه

ياوه،

خلائق!

مستيد و منگ؟

يا به تظاهر

تزوير می کنيد؟

از شب هنوز مانده دو دانگی

ور تائبيد و پاک و مسلمان،

نماز را

«! از چاوشان نيامده بانگی

هر گاو گند چاله دهانی

آتشفشان روشن خشمی شد:

اين گول بين، که روشنی آفتاب را »

« از ما دليل می طلبد

توفان خنده ها...

خورشيد را گذاشته، -»

می خواهد

با اتکا به ساعت شماطه دار خويش

بيچاره خلق را متقاعد کند

که شب

«. از نيمه نيز بر نگذشته ست

توفان خنده ها...

من

درد در رگانم

حسرت در استخوانم

چيزی نظير آتش در جانم

پيچيد.

سرتاسر وجود مرا

گوئی

چيزی به هم فشرد

تا قطره ئی به تفتگی خورشيد

جوشيد از دو چشمم.

از تلخی تمامی درياها

در اشک ناتوانی خود ساغری زدم.

آنان به آفتاب شيفته بودند

زيرا که آفتاب

تنهاترين حقيقت شان بود،

احساس واقعيت شان بود.

با نور و گرميش

مفهوم بی ريای رفاقت بود

با تابناکش

مفهوم بی فريب صداقت بود.

( ای کاش می توانستند

از آفتاب ياد بگيرند

که بی دريغ باشند

در دردها و شادی هاشان

حتی

با نان خشکشان. –

و کاردهای شان را

جز از برای قسمت کردن

بيرون نياورند.)

افسوس!

آفتاب

مفهوم بی دريغ عدالت بود و

آنان به عدل شيفته بودند و

اکنون

با آفتابگونه ئی

آنان را

اين گونه

دل

فريفته بودند!

ای کاش می توانستم

خون رگان خود را

من

قطره

قطره

قطره

بگريم

تا باورم کنند.

ای کاش می توانستم

- يک لحظه می توانستم ای کاش –

بر شانه های خود بنشانم

اين خلق بی شمار را

گرد حباب خاک بگردانم

تا با دو چشم خويش ببينند که خورشيدشان کجاست

و باورم کنند.

ای کاش

می توانستم!