ای خامنه ای از مقابله با امریکا و دفاع از استقلال سخن گفت. این مقابله ومبارزه ای که ایشان به آن اشاره کرد، باید در صحنه عمل معنا و مفهوم داشته باشد. کشوری که سالانه 67 میلیارد دلار جنس و مایحتاج عمومی مردم را وارد می کند و چنان وابسته به فروش نفت است که با اعلام تحریم آن زانوی غم به بغل گرفته، کشوری که 70 در صد مردم آن یا به مرز فقر نزدیک شده اند و یا زیر خط فقر قرار گرفته اند، کشوری که دولتش 8 سال است برنامه قطع سوبسید های دولتی (یارانه ها) و حذف کمک های دولتی را بدستور بانک جهانی اجرا می کند، کشوری که تولید داخلی آن نابود شده و تقریبا هیچ کارخانه ای نیست که کارگران آن درحال اعتصاب و تحصن و اعتراض نباشد و یا کارگرانش اخراج نشده و به صف بیکاران نپیوسته باشند، کشوری که نزدیک به 4 سال است یک دولت کودتائی به مردم آن تحمیل شده، کشوری که دروغ و ریا و اختلاس اساس حکومتش است، چنین حکومتی می تواند از استقلال و مبارزه با امریکا دم بزند؟ حکومتی که از یک انتخاباتی در حد رای مردم به کارگزاران گذشته و حال خود نظام وحشت دارد و رئیس مجلس و رئیس دولت دوران جنگش در حبس خانگی است، حکومت مقابله با امریکاست؟ بقول معروف "آن مرغ که انجیر می خورد نوکش کج است." آن مرغ کوباست و فیدل کاسترو، ونزوئلاست و هوگو چاوز، نه ایران و علی خامنه ای و سید احمد خاتمی و شیخ احمد جنتی و مشتی دزد سر گردنه سپاهی و غیر سپاهی. حکومتی که کوچکترین اعتمادی به مردم ندارد و همه تصمیماتش از روی سر مردم و در پشت پرده است، چگونه می تواند طالب اعتماد مردم باشد؟ و بنام مردم حرف بزند؟ آقای خام Read the full article...