در پی انقلاب خوش عاقبت و ۳۵ سال حاکمیت نظام نکبت مسلمین "اصلاح طلب" و غیره تغییرات بنیادین اخلاقی اکثراً بدخیم  و بد عاقبت در فرهنگ عامه ایرانیان شکل گرفته و در حال نهادینه شدن است.

یکی از این تغییرات بالا رفتن میزان خشونت پذیری به حد بی اعتنایی و حتی خنثی شدن در برابر خشونت میباشد.

اکنون کم نیستند ایرانیان مفتخر به "بنی آدم اعضای یکدیگرند" که "چو عضوی به درد آورد روزگار" دردی حس نمیکنند.

این پدیدۀ نامیمون محدود به برخی ایرانیان ۳۵ سال گرفتار توحش وحوش در داخل ایران نمیشود و در ایرانیان ساکن کشورهای آزاد هم رسوخ کرده است.

میدانم مجاهدین خلق پروندۀ سیاهی دارند، میدانم جای بسیاری از آنان در دادگاه است و پاسخگویی به اعمال بعضاً جنایی. ولی این را هم میدانم که انسان هستند و انسان بودن حقوقی دارد که انسانها را موظف میکند از حقوق پایمال شده همنوع خود دفاع کنند.

شوربختانه در پی حمله موشکی اخیر وحوش به کمپ مجاهدین غیر مسلح و بی دفاع در عراق و قتل تعدادی و لت و پاره کردن بسیاری، آنطور که شایسته و بایسته ایرانیان آزاده است، در عین محکوم کردن کالت مجاهدین، به دفاع از حقوق انسانی آنان بر نخواستند.

تو کز محنت دیگران بی غمی

تبریک