با روستا و شهر
—–
هنگامی که مفهومی بزرگ و سرخ
با جامه ی شوریدگان خلق
در ازدحام شهر بی آواز می گردد
و می رود، تند و نهان، تا قریه های دور یا نزدیک
و باز می گردد
و می نشیند در قهوه خانه های دود آلود
با گل مراد و محسن و بقراط
و می دود در مدرسه با خسرو و بهروز
و در خیابان، عابران را با سلامی برمی انگیزاند
و در اتوبوس، از گرانی های رنج روز می گوید
و در کنار کارمندان می نشیند با دلی غمناک
و سوگواری می کند روی مزار رتبه و قانون
و در جنوب شهر بر دیوارهای فقر می کوبد
و در کنار کار و زحمت می سراید شعر خونین رهائی را
زندان چه بی مقدار می آید
این قلعه پوسیده
این تدبیر!
این بند و
این زنجیر
———————–
آوازهای بند ( پاییز ۴۷- بهار ۵۱)

" آنکه چون غنچه ورق در ورق خون می بست/ شعله زد در شفق خون، شرف خاور شد "
-----------------
غزل زمانه
-------------
نغمه در نغمه ی خون غلغله زد، تندر شد
شد زمین رنگ دگر، رنگ زمان دیگر شد
چشم هر اختر پوینده که در خون می گشت
برق خشمی زد و بر گرده ی شب خنجر شد
شب خودکامه که در بزم گزندش، گل خون
زیر رگبار جنون، جوش زد و پرپر شد
بوسه بر زخم پدر زد لب خونین پسر
آتش سینه ی گل، داغ دل مادر شد
روی شبگیر گران ماشه ی خورشید چکید
کوهی از آتش و خون موج زد و سنگر شد
آنکه چون غنچه ورق در ورق خون می بست
شعله زد در شفق خون، شرف خاور شد
آن دلاور که قفس با گل خون می آراست
لب آتشزنه آمد، سخن اش آذر شد
آتش سینه ی سوزان نوآراستگان
تاول تجربه آورد، تب باور شد
وه که آن دلبر دلباخته، آن فتنه ی سرخ
رهروان را ره شبگیر زد و رهبر شد
شاخه ی عشق که در باغ زمستان می سوخت
آتش قهقهه در گل زد و بارآور شد
عاقبت آتش هنگامه به میدان افکند
آنهمه خرمن خونشعله که خاکستر شد

زندان فلات
-------------
ای دوست

ای برادر زندانی

این‌جا

ميان مسلخ اندیشه و اميد

روی فلات خون و فلز و کار

روی کران ماهی و مروارید

در بندر نظامی نفت و ناو

در کشتزارهای برنج و چای

و در کنار گله و گندم


ما

این بامهای کوچک توفان

آهنگ پيشگوئی توفان ناگهان

در بندهای سرد قزل قلعه و اوین و حصار

زندانيان خسته‌ی این خاک نيستيم

زندانيان خسته‌ی این خاک دیگرند

زندانيان خسته‌ی این خاک

در بند کارخانه و کار ستمگرند

انبوه سرخ رنجبران اینجا

زندانيان خسته‌ی زندان کشورند

اینجا سلاح و سکه و جاسوس

فرمانروای دوره‌ی شدادی است

و خانه‌های مردم و سرتاسر فلات

انبوه بندهای عمومی و انفرادیست

ایران در این ميانه‌ی تشویش

مفهومی از اسارت و آزادی‌ست

و باز همچنان

ما

این بامهای کوچک توفان

آهنگ پيشگوئی توفان ناگهان

با داغهای تافته

- گلهای زخم و پوست –

با سينه‌های سوخته می‌خوانيم

از بند بند قلعه‌ی تاریک

This comment was removed by the Iranian.com Staff for violating our Commenting Standards