عاملی که باعث عدم همبستگی بین ایرانیان میباشد آن روحیه "همه چیز دانستن" ایرانی است. هر ایرانی برای خودش یک دانشمند است.مثلا روزی ده تا ایمیل دریافت میکنم که دوستان از آخرین فواید خوردن ساقه جعفری ناشتا و یا مخلوط کردن دارچین با عسل و ریختن آن درون بینی و یا گوش کردن به سل فون فقط با گوش چپ سخن میگویند، که گویی ابوعلی سینا دارد انسان را نصیحت میکند. ولی در درون این دانشمند یک بچه حساس نازک نارنجی قرار گرفته که اگر یک تلنگر بهش بزنی بلافاصله ناراحت شده و گریه را سر میدهد و آزرده خاطر میشود و حالا بیا و درستش کن.  مثلا ایرانیان هر مطلبی که بنویسند بلافاصله فیلسوف درون یکی و کودک درون او جریحه دار میشود که "چرا به شاه من توهین کردی و یا چرا به قاجار من توهین کردی، و یا من مجاهدم، من بهایی ام، من یهودیم، من ترکم" و اینگونه ننه من غریبمهاست که باعث میشود ایرانی همیشه آن حالت تعارف و چهره دروغین و کاسه لیسی را بمردم ارائه دهد و عرضه کند و نه یک برخورد واقعی و صمیمانه.  این حالت کاسه لیسی و تعارف دروغ بهیچوجه ارتباط به دین و یا مذهب ندارد و بطورکلی این یک خصوصیت ایرانی است که بشدت باعث عقب افتادن او شده است.

مثلا در یک خانواده ایرانی بعدی از نیم قرن هنوز یک شخص نمیتواند احساس واقعی اش در مورد سیاست و غیره را به عمویش و یا دائی اش بیان کند که مبادا آن کودک لوس و ریغوی درون عمو و دایی ناراحت شود.  باین دلیل است که در این وبسایتهای ایرانی همه مجبورند از یک آنتاگونیستی صحبت کنند که بهیچکس بر نمیخورد، مثلا توهین به اسلام شده تنها وجه مشترک شادی و تفریح ایرانیان، ولی اگر یکنفر کلمه ای در باره بهائیت و یا یهودیت بنویسد، دسته جمعی میروند و طرف را دوره میکنند و خشتکش را بسرش میکشند با در نظر گرفتن اینکه هنوز هم دارند دروغ میگویند. نتیجه آنکه این سی و چند سال دیدیم که دروغی که کورش آنرا دشمن بزرگ میدانست، امروز صمیمی ترین دوست ایرانیان است. چون بدروغ مجیز یکدیگر را میگویند و بدروغ بیکدیگر لبخند میزنند و بدروغ از یکدیگر حمایت میکنند و اگر بگویی بالای چشمت ابروست، آن بچه لوس درون عرعر گریه را سر میدهد و میریند به جلسه. شما به نطقهای ایرانیان در داخل و خارج اگر گوش کنید این حالت را کاملا مشاهده خواهید نمود و به سوژه های درون وبسایتهای ایرانی نظری بی افکنید تا گوشی دستتان بیاید، یکمشت تعارف و چاپلوسی و پیزی لای پالان یکدیگر گذاشتن.

این را عرض کردم که بعدا نگوئید "تو که میدونستی چرا واسه ما نگفتی" تشکر.