یا حبیبی , چرا افسوسخوردن

اگرکه شماره ا سترهای لنگ به هوا کمتر شد, شماره مردخای های پشت پرده پنهان بیشتر شد.
به اینها میگن کرپتو جو

. یعنی گاهی لنگ به هوا و گاهی سر به سجده.
Crypto-Judaism

http://en.wikipedia.org/wiki/Crypto-Judaism

البته یهودیها افسوس نمیخوردند بجاش سو - گند - یا گندیده خوردن رایکچیز مقدس میدانند!

دیوانه جان،

از آخر مطلب شما شروع می‌کنم، که به نقطه نظر یکدیگر نزدیکتریم و لااقل توافق داریم بر اتکای به عقلانیت و امید داریم به حصول جامعه‌ای فرهیخته تر.

سپس از گوشه و کنایه‌های "دوستانه" که بگذریم، میرسیم به قیاس شریعتی‌ بازی و بهایی گری.

عرض بنده این است که، هر دو فلسفه خود را بر یک ستون بنا کردند: مذهب ابراهیم خلیل ... تا مهدویت امام ۱۲. این یکی‌ خواست با لیبرالیسم پیوند بزند، و آن یکی‌ با سوسیالیسم. با وجود نیت متفاوت (و به عقیده من پاک)، زیر بنای کار هر دو خراب است.

کتاب شیعه گری و بهائی گری مرا، یکی‌ از دوستان "قرض" کرده است؛ ولی‌ به یاد دارم که آن جمله بیشتر در مورد فرقه ازلی منشعب از بهائی بود و رفتار‌های مخرب پشت پرده آنان.

در مورد یهودان و استفاده تاریخی‌‌شان از این پادشاه و آن وزیر و این زن حرمسرا و آن پول طلا ... داستان بسیار است. مشکل در نژادی بودن دینشان است و برتر دانستن خود بر سایر انسان ها.

قدری مطالعه فرمائید: در مورد قضیه پوریم و عهد هخامنشی، قتل عام مسیحیان در زمان خسرو پرویز، نزاع با کاتولیک‌ها از طریق امپراتوری عثمانی و ... و حالا تبدیل تدریجی‌ مساله فلسطین به جنگ غرب و اسلام.

در پناه خدا باشید!

This comment was removed by the Iranian.com Staff for violating our Commenting Standards

شازده جان یکی از مشکلات عمده ما ایرانیان این است که بسیاری از ما نخوانده ملا هستیم و شما نیز از این قائده مستثنی نیستید. دوست عزیز چگونه می توانید بگوئید که شریعتی و باب و بهاء الله دلشان برای بهبود مذهب شیعه می تپید؟ چگونه می توان شریعتی را که هدفش احیای شیعه بود با بهاءالله که هدفش پایان بخشیدن به اسلام بود یکی دانست؟ اگر شریعتی فاطمه و حجاب را تشویق می نمود، بهاءالله مبشر بی حجابی بود. اگر شریعتی راه حل را در احیای سنتهای اسلامی می جست، بهاءالله راه حل را در به دور ریختن آنها می دید. شریعتی راه پرداز اسلام سیاسی بود و بهاءالله جدائی دین از سیاست را دستور می داد. اگر بهاءالله به بزرگی از اسلام و پیامبر آن صحبت می کند و آن را مردود نمی شمارد به چند دلیل است، یکی به دلیل تربیت اسلامی ایشان، یکی به این دلیل که در آن جامعه مذهب زده عصر قاجار تنها راه روشنگری استفاده از اسلام برای گریز از آن بود، و از همه مهمتر این که می خواستند سر خودشان و پیروانشان روی بدنشان بماند. ظواهر امر را که کنار بگذارید می بینید که دستورات و اهداف دین بهائی به کلی با اسلام مغایرت دارد و در بسیاری از مسائل اساسی بر خلاف آن است.

چندی پیش هم مطلبی در مورد جشن پیوریم یهودیها نوشتید که خواندیم و سرمان را تکان دادیم. نه شما و نه هیچکدام از آنهائی که از آن موقعیت برای یهود ستیزی خویش استفاده نمودند فکر نکردند که چگونه در امپراطوری پهناوری مانند ایران اقلیتی مهاجر مانند یهودیان می توانند پانصد ایرانی و در میان آنان گروهی از اشراف را در شوش بکشند و آب هم از آب تکان نخورد. این حرکت بدون شک با حمایت پادشاه و ارتش ایران و دیگر اشرافیان بوده است. آیا نمی توان گمان نمود که در آن امپراطوری که به وسیله خانواده های اشرافی اداره می شد پادشاه قدرت خویش را از سوی یکی از این خانواده ها در خطر می دید و با همیاری خانوده های دیگر یهودیان را ابزار از بین بردن آنان قرار دادند؟ یهودیان در طول تاریخ و تا پیدایش اسرائیل در هر جامعه ای اقلیت را تشکیل داده اند و داغ کشتارهای زیادی را بر گرده دارند. از کشتار آنان به دست پیامبر اسلام تا کشتار آنان در انگلستان در قرن سیزدهم تا کشتار آنان در روسیه و آلمان در قرن گذشته، این اقلیت همیشه مورد ظلم و اجحاف بوده. حال اگر یک بار هم توانستند پیش از آن که کشته شوند به آنها که خیال کشتنشان را داشتند حمله کنند و آنها را از بین ببرند، نباید تعجب نمود که چرا هر سال آن را جشن می گیرند. اگر من به جای آنها بودم هر هفته آن را جشن می گرفتم. این افتخار ما ایرانیان است که آن یک مورد در ایران اتفاق افتاد.

اگر می بینید که هموطنان بهائی و یهودی ما جوابی به شما نمی دهند به این دلیل نیست که حرف حساب می زنید. برای این است که آن قدر حرف مفت شنیده اند و آن قدر کتمان حقیقت و بی انصافی از برخی هموطنان مسلمان خویش دیده اند که دیگر این گونه مطالب را چیزی نمی بینند مگر غرض ورزی و تعصب. می خوانند و می گویند چه می شود کرد؟ مسلمان است دیگر.

من هم با شما موافقم که شریعتی شارلاتان نبود و تنها حاصل جامعه خویش بود. مزدک، فردوسی، باب، بهاءالله و شریعتی همه به دست جامعه زمان خویش بوجود آمده اند و حاصل شرایط اجتماعی زمان خویش بوده اند. اشتباه ما ایرانیان در این است که عوامل و محرکات محیط را فراموش نموده و به افراد می پردازیم و فکر می کنیم که مثلاَ اگر شریعتی نبود کس دیگری برای احیای شیعه و توجیه علمی آن تلاش نمی نمود، و به همچنین در مورد باب و بهاءالله.

شما مثال از کسروی آورده اید اما کسروی هم هر چند مورخ و عالمی دانا، در همۀ موارد حرف آخر را نمی زند و او نیز مانند هر انسان دیگر خالی از کج داوریها و غرضهای شخصی نیست. برای مثال ایشان در پایان رسالۀ بهائی گری می فرمایند که "بی گفتگو است که بهائیان دشمن این توده (ایرانیان) هستند". گویا بهائیان خود ایرانی نیستند و این دین یک دین ایرانی نیست. در واقع بهائیان ایرانیانی هستند که پشت به دین عربی نموده اند و دین ایرانی گزیده اند.

شازده جان مشکل اصلی موهومی به نام خدا است و به نظر من اگر این خدای بی همه چیز را از جامعه و زندگی مردم بیرون می نمودند جامعه ای فرهیخته تر حاصل میشد و در این اتکا به عقلانیت با شما بسیار موافقم. در مورد مسائل تاریخی اما خوب است که ما در هنگام داوری آنها شرایط زمان ومحیط آنها را نیز در نظر بگیریم و اگر نه به خطا رفته ایم.

"حزب فقط رستاخیز، رهبر فقط ظل الله"
- تقدیم به ظل اللهی نه چندان آزاد