Archive - Article

کوچه های بی عبور

باید ترا پیدا کنم تا قبل از اینکه دیر بشود! باید گردش بالهای ذهنم را روغن کاری کنم تا به وقت گردش ملخک های بادبان کاغذی ام به سائیدگی دچار نشوم .باید قبل از اینکه گم ات می کردم خوب فکر می کردم تا به وقت گشتن سوراخ و سنبه های راه رفته ات پیدا و ناپیدا نشود دست و دلم. باید محکم بغلت می کردم و نمی گذاشتم از کف انگشت هایم بلغزی و مثل آب در کف ماسه ای فرو بروی و نشانه های خشک شدنت هم معلوم نشود بر دست های خاک- ماسه های من! خوب یادم مانده که وقتی در ورای خاک - ماسه های نرم دست هایت را رها کردم لحظه ای به آسمان نگاه کردم و خدای مهربان حتی نگاهم نکر>>>

کارت معافی

اسم و
      نام فامیل را می خواند
بی مقدمه
       نام پدر
       زمزمه می شود
و با امضای  سرهنگ وظیفه
                  نستعلیق
     معاف می شوم >>>

وای

مثال شکوفه ای
مستانه زعطر زندگی
در گردباد زمان پرپر زده ام.
مثال رستمی
سر گشته ز هفتخوان جهان
بی ریا و با توان جان باخته ام. >>>

Preventing a Cascade of Instability

The international community's prolonged hesitance to intervene has allowed Iran to acquire the industrial capability to enrich uranium. Iran has sufficient yellow cake -- uranium that has been milled, the first step toward enrichment -- to produce enough highly enriched uranium to fuel fifty nuclear weapons. Moreover, Iran's path toward nuclear weapons capability is facilitated by its access to Pakistan's nuclear know-how. The unpopularity of the Iranian regime affords the United States a renewed opportunity to exercise leadership. Washington must promote stiffer economic and financial sanctions, including those that jeopardize Iran's ability to export oil and import refined petroleum products>>>

Etoile

Paris – not a word, but a sentence, a statement – nay, a novel, a trilogy – an anthology, an intricate and detailed mélange of stories, short and long, events unraveling along winding roads and narrow sidewalks – lives, moments, glimpses of miracles – definite and infinite, eternal and ephemeral. Paris more than words – much more. The plane approaches Charles De Gaulle airport. Captain’s voice comes on to announce the descent of the Air France flight from Washington to the City of Lights. It is close to 6 a.m. local time as I peek out of the window to watch the Femme Fatale wink and welcome me into her arms once more>>>

The Outbreak that Changed the World

In the autumn of 1978, everything started to fall apart. The rebellion spread to universities, then schools and finally to factories, offices and even the oil industry. Widespread strikes paralyzed most government functions and large-scale desertions weakened the armed forces. In secret, Shah was terminally ill, but would not relinquish any real power to his hand picked governments or even the army generals. During the past 15 years of his despotic reign, every decision and action was so directly dictated by him, that the whole country fell into a state of convulsion, as he was being tormented by an incurable cancer and an implacable enemy>>>

گنج هارون

به آبادی نزدیکتر شدیم. هوا خنک بود. هر دو کاپشن مشکی به تن داشتیم. نقابهای مشکی تا روی بینی هایمان را پوشانده بود و چشمهایمان از سوراخهای نقاب بیرون زده بود. در سیاهی شب محو بودیم. کوله پشتی وسائل مورد نیاز دست رضا بود. وسائل فلزی را در کوله پشتی با دقت میان پارچه پیچانده بود تا بهم نخورند. رضا ایستاد و به طرف من برگشت. به او رسیدم. زیر لب گفت: " دیگه چیزی نمونده..." دست راستم تو جیبم بود. به آرامی تپانچه را لمس کردم. سرد بود. از پهلو به صورت رضا نگاه کردم. تو سیاهی شب نیمرخش مثل شبح بود، شبحی که ماسکی سیاه به صورت داشت. ریشهای جو گندمیش از کنار نقاب بیرون زده بود و گاهی برق می زد. دوباره راه افتاد. دنبالش رفتم. کم کم به آبادی رسیدیم. قرار بود نیم ساعتی زیر درخت بزرگ نارون بیرون آبادی منتظر بمانیم تا ساعتی از نیمه شب بگذرد، بعد عملیات را شروع کنیم>>>

هنوز هم وقت دانستن حقيقت نيست؟

نوشته‌ي پرخاشگرانه و افترازننده‌ی اخير فريبرز سنجري عليه خسرو شاکري در سايت‌هاي اينترنتي به بهانه‌ي دفاع از چريک‌هاي فدائي در دوره‌ي شاه انگيزه‌ي نوشتن اين گفتار کوتاه‌ شد.‌ از آنجا که افتخار دوستي و همکاري با خسرو شاکري استاد ممتاز تاريخ و تاريخ‌شناس چپ ايران را داشته و دارم و در آماده کردن کتابي که سببِ برخوردِ خشونت‌بار و حذفي سنجري شده ــ يعني کتاب هشت نامه به چريک‌هاي فدائي خلق (به همت خسرو شاکري؛ تهران:‌ نشر ني، 1386) ــ با آقاي شاکري همکاري کرده‌ام و «پيش‌واژه‌اي» هم بر آن کتاب نوشته‌ام، لازم مي‌دانم يکي دو نکته را در مورد موضوعِ جنجالي تصفيه‌هاي درون‌گروهي فدائيان بگويم. افزون بر اين، بايد بگويم به باور من، نوشته‌هاي عصبي و ايدئولوژيک، مانند «افشاگري» سنجري شايسته‌ي پاسخدهي نيستند، و اين نوشته نيز پاسخي به اتهام‌زني‌ها و پرخاشگري‌هاي ایشان نيست.>>>

باران سبک صبحگاهی

می بارد به روی شکوفه ها
  بارانی پر از راز, از ناگفته گفته ها
  چه نجیب است این باران , چه مهربان
  رنگ بخشد و شادی به هر فرد , هر زمان
  آن چنان ساکت است باران که پرنده ها
  فراموش کرده وجودش , چقدر شلوغی می کنند
  آنچنان آهسته باران می رود که تو با گام چندین
  می توانی راحت بگذاریش در دام سنگین >>>

I’m Wrong, You’re Right, Alright?

Over 30 years ago in Tehran, I worked with an American who was a native of Virginia and had spent most of his life in the Middle East working on engineering projects. He had lived and worked in such countries as Iran, Saudi Arabia, Kuwait, and many Persian Gulf States. We used to discuss many topics from life in America to historical sites in Iran, and of course politics. He showed a great deal of interest in Iran and the people of Middle East. I asked him after spending so many years in Iran and the region, what he thought was the biggest problem facing the people? His answer amazed me to this date>>>

Believe

I just finished reading yet another article regarding the Bahai faith in the Iranian. It seems as if the more I read about such topics, the more I realize how closed-minded we remain. I do not practice any organized religion, yet I do respect them all for bringing peace to a majority of mankind. Years ago, when my children asked me about my faith and wanted to know what theirs should be, I told them I believe in a supreme power, one far beyond man's understanding. And, when they wanted to know to whom I prayed, my response began with stories of the old telephone system and how people needed an operator to be connected.>>>

شنا

شنبه صبح وقتی داشتم ناهار درست می کردم، افشین زنگ زد و گفت سرما خورده نمیتونه بیاد. گفتم "تو چله’ تابستون چه وقت سرماخوردگیه، طفلکی!" سر ظهر آمد. پسر بیست و پنج شش ساله’ خوش قد و بالایی بود و موهاشو پشت سرش دمب اسبی کرده بود. نهار آوردم. یک پارچ سانگریای خوشرنگ و خوشمزه هم درست کرده بودم که با هم می خوردیم و گپ میزدیم. صحبتمان بعد از نهار به خانواده اش و تحصیلش کشید. دانشجوی دکترا بود. تعجب کردم. گفتم حتما خیلی باهوشی! لبخند خجولی زد. نمیدونم چرا شیطون رفته بود زیر پوستم و دلم می خواست سر بسرش بذارم. پرسید "افشین خان نمیان؟" تازه یادم افتاد بهش بگم افشین سرما خورده. یادم آمد بهش گفته بودم میتونه بره استخر. گفتم "دلت می خواد بری شنا؟" گفت "تنهایی؟ نه." گفتم "باشه منم باهات میام." >>>

Handwriting

You cross your 't's and dot your 'i's
And there is no missing hump in your 'm's
You loop your 'y's, 'j'  and 'g's
And your words do not fall below the lines
Your paper shines like marble
And your words are deeply etched
As if you were a rock climber
Who pounds the nail in the rock
To make steady footholds >>>

One Million signs of pain

On the splendid plateau of my land
For the last thirty years of choked breath
Cloaked bearded men of Islamic brand
Time-traveller tyrants from old Arabia
Have planted phallic bars of Sharia Law
And celebrated dark demons of deceit
With dictators of worst kind in command >>>

Soghra

I climbed the bed and enjoyed the pleasant smell of the clean sheets. I waited to fall asleep. I turned right and turned left. I lay on my back and on my belly. I counted imaginary sheep jumping over an imaginary fence. “Close your eyes and don’t think,” was Mother’s cure for insomnia on stormy nights. But tonight, I couldn’t stop thinking. Mother’s desired blankness fit into another life. I kept my eyes shut, but I knew even if I looked, I wasn’t going to find those ghastly ghosts anymore. My brain, ravaged by thoughts. Astara, my beach, my childhood, gone. The old house, my well, my backyard destroyed. My deev, vanished. My Danny, dead>>>