Archive - Article

هیچ گناه کاری در جهنم نیست

گالری ژرم د نوآرمون (Jérôme de Noirmont در منطقه هشتم پاریس برای نخستین بار در فرانسه میزبان آثاری از شجاع آذری بود: پنج نقاشی‌‌ ویدئویی از مجموعه ای با عنوان «تمثال ها» (Icons, 2010)، و دو چیدمان ویدئویی، «روز قیامت» (The Day of Judgment, 2009)، و «هیچ گناه کاری در جهنم نیست» (There are no non-believers in Hell, 2010)، مجموعه آثار به نمایش گذاشته در گالری را تشکیل می دادند. شجاع آذری که متولد ۱۳۳۷ (1958) در شیراز است، از سال ۱۳۶۲ (1983) در نيويورک منزل گزیده و در این شهر به کارش ادامه میدهد>>>

With Me or Against Me

Khamenei could give the green light for the impeachment of the man he once trusted and supported, even more so than previous presidents. But the price of such move could be high: it could lead to a political vacuum and political instability at a time when the public dissatisfaction with the state of the economy and rising prices is palpable. Alternatively, Khamenei could keep Ahmadinejad in power while trying to weaken his presidency, just as he did to his predecessor, Mohammad Khatami>>>

Let Them Play

Soccer is the great global game: the closest thing we have to a connective cultural tissue that binds our species across national and cultural borders. But only in a world so upside down could “the Beautiful Game” be run by an organization as corrupt as FIFA and by a man as rotten to the core as FIFA President Sepp Blatter. Only Sepp Blatter, whose reputation for degeneracy approaches legend, would hire a war criminal like Henry Kissinger to head "a committee of wise persons" aimed at “rooting out corruption” in his organization>>>

«شه‌ رسا»

شورای همآهنگی راه سبز امید» (به اختصار: «شه‌رسا») چند هفته‌ای است که خود را به عنوان سخنگو، و در واقع، رهبر و سیاست‌گذار جنبش سبز مطرح کرده است. این شورا نیمه علنی کار می‌کند و اعضای آن شناخته نیستند. البته از افرادی این‌جا و آن‌جا به عنوان اعضای این شورا یاد شده است، ولی غالب این افراد عضویت خود را تکذیب کرده‌اند. تنها فرد تأیید شده منتسب به شه‌رسا آقای اردشیر امیرارجمند است>>>

رهبر گرامی ...

خدا وکیلی، مسجد رفتن مردمان ما پیش از انقلاب بیشتر و با کیفیت¬ تر بود یا حالا؟ مناسبات بازار و کسب روزی حلال در پیش از انقـلاب به انصـاف و درستی متمایـل بود یا اکنـون؟ تجمل¬ گرایی و افراط و اسراف در مصرف، سابقاً بسیار بود یا این روزها؟ دختران فراری و مصرف مشروبات الکلی و روسپی¬ گری در آن سال¬ ها فزونی داشت یا این روزها؟ این سخن جناب آقای مصباح یزدی فراموش نشدنی است که می¬ فرمایند: "زمان شاه، به لحاظ فرهنگی بهتر از امروز بود." شرمنده¬ ام که در اینجا نیز باید نمره¬ ی مردودی را به خودمان بدهیم. انصاف و آمار این را می¬ گویند >>>

شايد هم نه

با يک حرکت ساده تمام شد. راحت تر از آنچه که فکر مي کردم. چاقو، تا ته رفت توي سينه اش. دستم را بردم بالا. بوسيدمش. چاقو، توي دستم بود. به لب هاي خوش ترکيبش نگاه کردم. مي ايستادم، لب هاش، روبه روي چشم هام بود. نگاه نکردم به چشم هاش مي دانستم ترسيده؛ شايد هم نه. مي ترسيد، چشم هاش گرد مي شد. يک قدم رفتم عقب. نگاه کردم به لب هاش. دستم را آوردم پايي>>>

Glimpse of Hope

Under the sun, through the night;

With a load of memories, a taste of happiness, a glimpse of hope;

I trekked the lands, crossed the oceans, wandered through time, through space >>>

Killing Peace

Prime Minister Benjamin Netanyahu's speech to a joint session of Congress brought political theater to a new height-and the State of Israel to a new low. With his unabashed arrogance and demagoguery on display as never before, Netanyahu's address effectively slammed shut any window of opportunity for a peace settlement. Perhaps he could not hear the windows closing through the deafening applause of more than two dozen standing ovations from the members of Congress>>>

Shane & Josh

Today, I carry the torch of a rolling hunger strike for Shane Bauer and Josh Fattal, two American journalists who have been detained in Iran for more than twenty months without a trial. In these long twenty months, they have only been permitted two short phone calls, one family visit, no opportunity to write a letter to their loved ones, and since October last year, they have only spoken to and seen prison guards. Their families do not even know how they are coping. Shane and Josh's story is unfortunately not an uncommon one>>>

سیلویا

با سیلویا تو جنگل نزدیک خانه آشنا شدم. داشتم دوچرخه سواری می کردم که تو بیشه ی نزدیک رودخانه دیدمش که مچ پایش را گرفته بود. نگاهش کردم و با چشمهایم گفتم اگه بخواد بهش کمک می کنم. لبخند خفیفی زد. دوچرخه را کنار درخت تنومندی پارک کردم. به طرفش رفتم. بهش گفتم: دراز بکش و پاتو بیار بال. به نرمی نگاهم کرد و روی سبزه دراز کشید.مچ پاشو آروم شروع به ماساژ دادن کردم>>>

مورچه های تونسی

آقای ادیبی، دبیر بازنشسته زیست شناسی، آدم محترمی در محل بود. با وجود آنکه بیست سالی از بازنشستگیش می گذشت، حتی برای خرید های معمولی هم لباس های هر چند از مد افتاده و کهنه ولی مرتب و اطو کشیده، می پوشید. همیشه غم این داشت که اتفاقاً شاگردان قدیم خود را ببیند و آن وقت اگر پوشش مناسب یک دبیر بازنشسته نداشته باشد!؟... باعث شرمندگی تام خواهد بود>>>

تبخال

خوشبخت زمان ماست تبخال لبت
تبخال نگو ، بگو شده خال لبت

این خال گزنده عین  زنبور عسل
شکر خورد از چشمه سیال لبت
>>>

Rest in peace, gallant sister

We - Arabs, Iranians, Afghans, Africans, Asians, etc - are in an inaugural moment of our renewed claims to our history, humanity and dignity. Today in the streets of Tehran, Kabul, Baghdad, Damascus, Cairo, Tunis, Tripoli, Sanaa, Manama, and scores of other major and minor cities from the Atlantic to the Indian Ocean, our people are busy writing the allegorical parables of our future claims on who and how and what we are. Our people are writing new legends, crafting new metaphors, coining neologism for our emerging poetries>>>

500,000 or 5 Million?

If you go with the official count (which is the one that counts for anything you want or think you deserve from the US government), then off or accurate, like it or not, the 400k number is going to be it. And that makes us 0.13% (or 1 tenth of one percent) of the US population. Or, smaller than the Viet-Namese, the Filipinos, and of course much smaller than the Chinese. All the Asians combined are less than 7% of the US population>>>

Big Fuss Over Nothing

Recently, I noticed an email in my inbox which had the name of Anousheh Ansari on it. Soon after a glance, I realized that, this is something that must have been sent to all Iranian dot com members whose email addresses have been generously given to NIAC and supplied to others to spread their propaganda and present themselves as a real force for making any change in regards with American policies towards Iran. Before I go any further, I need to write a few words about Ms Ansari whose name appeared on an email sent to me without me asking for it>>>