More credit than they deserve

As I began reading this book in March 2010, I learned of the imprisonment of Jafar Panahi, a New-Wave Iranian filmmaker, along with several friends and members of his family. This made the subject matter of the book highly topical and quite relevant to today's political struggles in Iran. Further evidence of this topicality is the fact that Iranian government ministers have lost their posts or were impeached because of films. We learn from this book about two important genres of Iranian cinema: art films (made for the educated elite and film festivals), and social films>>>

Collateral Damage

Another batch of dead bodies, That few seem to recognize, Nor even care about.
Unless, Of course, The corpse,
Had been blessed,
By having been,
Made in America,
The land of,
A superior race >>>

خانم معلم ( پایان )

غروب یک روز بهاری از آخرین روزهای بهار سال هزار و سیصد و هشتاد و شش بود . گورستان شهر اهواز خلوت و ساکت بود. قبرهایی که افراد آرمیده درون آنها در آن هنگام از یک روز وسط هفته از میان زندگان ملاقات کننده داشتند بسیار کم بودند. در آن سکوت و آرامش کسی از میان قبرها می گذشت و با گام های آرام پیش می رفت. او بدیدار کسی آمده بود که می دانست جز در این گورستان جای دیگری نخواهد یافتش>>>

Ferdosi's Murder Mystery

...>>>

دَوَران رو به زوال رژیم

حکومت‌های ایدئولوژیک و تمام‌خواه اصولا دشمن‌تراشند. این حکومت‌ها برای توجیه موجودیت خود و سیاست انحصارطلبانه‌ای که در پیش می‌گیرند بهترین راه را در این می‌بینند که دشمن‌های واقعی یا فرضی را ردیف کنند و از آن به عنوان وسیله‌ای برای سرکوب مخالفان سیاسی خود از یک سو، و بسیج نیروهای هوادار خویش از سوی دیگر، کمک بگیرند. هیچ وسیله‌ای بهتر از یک جنگ خارجی برای سرپوش گذاشتن به اختلافات درونی، سرکوب مخالفان داخلی، و جلب حمایت مردم از حکومت، به کار نمی‌آید>>>

Census Wrap Up

See you in 10 years! This census is done! All but a gleam in the eye of the 30+ community groups (see list below) that were involved in promoting it. Once the tallies have been made and the final numbers are out, the biggest surprise won't be that for once a decent total number of Iranians living in the US will have been counted, but that the community groups managed to put aside their own endeavors and pull together to push through the biggest coordinated community mobilization effort in the short history of Iranian-American community groups in the US>>>

Struggle fought in hearts

Whatever happens in the show-trial of seven Bahai leaders in Iran, the larger issue is the fate of the Iranian people. The question is: What kind of nation does Iran aspire to become? Will it remain a repressive society unable to overcome the effects of religious bigotry? Or will it live up to the ideals not only of international human rights but also Islamic standards of justice? Bahais have the greatest respect for all religions>>>

Roxana's Worlds

It makes me wonder why a beautiful, successful young lady talented enough to earn the title of Miss North Dakota and seemingly enjoying all of life’s amenities in the United States would decide to live in a country like Iran, a well-known repressive regime with no reverence for human rights. I think only Roxana can answer this question and she has done a good job of doing so in this book. She writes eloquently about her love for her Iranian heritage, love of journalism, and more importantly, her desire to write a book about Iranian society>>>

جمع اضداد

نگاهت مست و چشمانت خمار است
نمیدانم خدایا این چه کار است
به بادامی چنین زیبا و طناز
دو مغز تلخ و شیرین شاهکار است
>>>

No Way Out

Since 2009, despite a domestic political landslide within the United States, the factual parameters of engagement have not been altered or resolved adequately, to allow for even a modest discharge of the US forces from the Middle East (ME). On the contrary, it is becoming exceedingly clear that no matter who rules over the White House, the American military will maintain a forceful and indefinite presence in the ME. It behooves all the leaders in the region to make note of this central point of policy and adjust their conduct accordingly>>>

به حجاب اجباری نه می گویم

از حرف زدن در مورد حجاب خسته نمی شوم. در تمام سالهای کودکی و جوانی ام، «حجاب» بخشی از زندگی من بوده و سرنوشت مرا تعیین کرده است. با آن بزرگ شده ام. دو رو برم در خانواده تقریباً همه محجبه اند و مادرم هنوزهم مرا به خاطر، به قول خودش «اهمال و کوتاهی در حجاب» نبخشیده است. حجاب بزرگترین چالش فردی و سیاسی زندگی من بوده است. بعدها وقتی از کودکی درآمدم، به دانشگاه رفتم و خواندم و دیدم که بزرگترین چالش زندگی زنانی بوده است که من حتی با آنها در بسیاری جهات دیگر متفاوتم>>>

همان گرگی که من می پرورانم

اولین و مهمترین قدم برای پیروزی جنبش و رسیدن به عدالت، قانونمندی، رفاه، برابری و آزادی - آماده کردن افکار عمومی است. افکار عمومی در گسترش جنبش و تعیین مسیر نقشی اساسی دارد. باید بدانیم و این آمادگی را داشته باشیم که مدتی یا حتی مدتها برای رسیدن به اهدافمان در تکاپو باشیم ؛ برای پیروزی درست ترین راه را به کوتاهترین راه ترجیح بدهیم و تا دستیابی به اهدافمان استوار باشیم. پیروزی جنبش در گروی استواری و استقامت است>>>