Archive - Feb 19, 2010 - Article

What happened? Where now?

The official commemoration in Tehran of the 1979 events, and the absence of substantial mobilisation by the opposition, is significant only in relation to the false expectation that this moment would in some way signal the end of the Islamic Republic. Indeed, some observers have compared the current protests to the revolutionary wave that resulted in the relatively speedy downfall of Mohammad Reza Shah's government. However, a realistic appraisal of events in Iran suggests few similarities between the two experiences. The true import of the green movement’s challenge lies elsewhere>>>

بعد از «شکست» ۲۲ بهمن

مصاف ۲۲ بهمن با نتیجه یک بر صفر به پیروزی حاکمیت جمهوری اسلامی و شکست جنبش سبز انجامیده است. این حکمی است که دستگاه‌های تبلیغاتی رژیم صادر کرده‌اند. در جنبش سبز نیز عده زیادی به این نتیجه رسیده‌اند، و تحلیلگران زیادی به بررسی چرایی این امر پرداخته‌اند. برخی مشکل را در تاکتیک‌های به کار رفته از سوی سیاست‌گزاران جنبش سبز می‌بینند و دیگرانی نقش نیروهای «دیگری» را (اصلاح‌طلبان ساختارشکنان را و ساختارشکنان اصلاح‌طلبان را) باعث آن می‌دانند. کسانی هم بودند که به توهم سقوط رژیم در این روز دامن می‌زدند و امیدهای کاذبی ایجاد کرده بودند>>>

Now We Know

Rolo May once said creativity arises out of the tension between spontaneity and limitation. Bahman Ghobadi’s most recent work portraits how this is manifested in the day to day life in Iran, in particular in that of the Iranian youth. No One Knows About Persian Cats opens with Ghobadi recording a Kurdish song in an underground recoding studio in Tehran. This is his only cameo appearance in the entire film. On the surface, the plot is simple. Ashkan and Negar, two young musicians are looking to form a band and dream of taking part in a music festival in Europe>>>

دنیا خانه ی من است

آنچه در این روزها بیش از همه توان می گیرد اضافه فکر کردن است. می توان به همه ی اتفاقات روزمره اندشید. می توان طومار بزرگی نوشت از همه ی بایسته ها ونابایست ها. می توان شمع نذر کرد می توان به امامزاده های سیار دخیل بست. از این می توانستن ها بسیار می توان انجام داد. ولی آنچه این روزها مهمترین کار است خواندن و خواندن است. >>>

Now you are Thirteen

Once upon a time…
we took make-believe trips in imaginary planes
we drank cups of imaginary tea
we slept in a make-believe tent
and sailed an imaginary sea >>>

خانم معلم

با کف دست محکم روی کاپوت ماشینی که در یک قدمی او ترمز کرده بود کوبید و نگاهی خشم آلود به راننده انداخت. اما سپس بی درنگ و بی توجه به اعتراض های راننده راه خود را پیش گرفت و از اتومبیل دور شد. در تقاطع دو خیابان سی متری و نادری که چهار راه بزرگ نادری را در مرکز شهر اهواز ایجاد می کردند سر و صدا و شلوغی بیداد می کرد. شهرت این چهار راه بزرگ تا آن اندازه بود که نامش بطور عام بر تمام مناطق ریز و درشت مرکز شهر اطلاق می شد>>>